آموزه های تربیت، در علم و فرهنگ ایرانی، در نگاه به شاهنامه فردوسی

چکیده مقاله

بیان جنبه های مشترک آموزه های تربیت اخلاقی در دین و فرهنگ ایرانی با نگاه به شاهنامه فردوسی، گونه های اخلاقی و تربیتی این بهین اثر ایرانیان و زبان فارسی را بر جهانیان عرضه می دارد برای جامعیت بخشیدن به مهم بودن و تاثیر گذاربودن افکار فردوسی، داده های مربوط به ارتباط با شاهنامه با فرهنگ، ارتباط با اخلاق، ارتباط با وجود اندیشه انسانی و ایرانی و نکته های تربیتی این شاهکار ادبی در جهان ذهن و زبان جلوه گری دارد نکته های اخلاقی در شاهنامه فردوسی منطبق بر آموزه های غنی و انسان ساز فرهنگ ایران است به یاد خدا بودن از اوصاف همه قهرمانان شاهنامه و مهمترین نکته تعلیمی آن است «تنها یاد خدا، آرام بخش دلهاست» رعد، ۲۸ فردوسی از سپاس گزار بودن از دادگر بی همتا، به یاد او بودن و بهره مندی بعد اخلاقی مربوط به خلق، و زنده بودن و زندگی کردن حرف می زند برای زندگی ارزش قائل است، با وجود این که هم شاهان و هم پهلوانان و نیز، عامه مردم را در گروه لشکریان بازدارنده هجوم دشمن به کشتن می دهد، ولی، فضای جاوید زنده یاد بودن را باز می گذارد می گوید: انتقام جویی و خون خواهی از وعده های دروغین، دور بوده است، زیرا، خون را در برابر خون مردمان می نشانده و می شناسانده اند کوشش برای برقراری میانه روی در حفظ آرامش زندگی، از جنبه های احترام به خون و خونریزی یاد شده است قوام و پایداری حیات بشری به پند و اندرز وابسته است، هیچ انسانی از پند و اندرز بی نیاز نیست فردوسی، پند می دهد که هر ناسپاسی در برابر پروردگار، آغاز راه حرکت کردن در ورطه گمراهی است نمونه های سرکش گمراه شونده را از شاهان و بزرگان و پهلوانان برای درس آموزی یاد می کند سکه، دو رو دارد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سعدالله رحیمی

دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرمان

کبری رحیمی

دانشجوی دکتری مطالعات زنان، علوم و تحقیقات تهران

�حیمی، سعدالله و رحیمی، کبری،1400،آموزه های تربیت، در علم و فرهنگ ایرانی، در نگاه به شاهنامه فردوسی،دهمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات،فرهنگ و تاریخ

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دهمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات،فرهنگ و تاریخ29 بهمن 1400