تحلیل کارکرد «حصر و قصر» در منظومه خسرو و شیرین، نظامی گنجوی

چکیده مقاله

حصر و قصر در لغت به معنای مخصوص و محصور گردانیدن است و در اصطلاح علم معانی زیباشناختی عبارت از: تخصیص کلمه، عبارت یا جمله به امری است حصر یا قصر به دو شیوه به طور کلی فراخوانی می شود: با ادات و بدون ادات با ادات مثل: جز، مگر، الا، فقط، تنها و بدون ادات مثل: تقدیم و تاخرها و هدف از حصر یا قصر، برجسته سازی و تاکید امر مقصور است با این مقدمه، پژوهش پیش رو در نظر دارد این شیوه از برجسته سازی زبانی بلاغی را در منظومه خسرو شیرین اثر نظامی گنجوی شاعر و حکیم نامدار قرن ششم هجری قمری ، با روش تحلیل محتوا بررسی کرده و شیوه و شگردهای تاکید و برجسته سازی در این منظومه زیبا و ماندگار کلاسیک را به خواننده ارائه نماید آنچه از جستجوی انجام شده به دست آمد به اختصار عبارت از آن است که :نظامی علاوه بر شیوه های معمول حصر با ادات و بدون ادات از راه های گونه گون دیگر مثل: تکرار، لحن، مکث و درنگ های بجا و نیز به استقبال شیوه ادبی یاد شده رفته و به این طریق بر جاذبه شعری خود افزوده است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

فرشته جوادی

دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی، گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران

حجت اله غ منیری

گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بروجرد، دانشگاه آزاد اسلامی، بروجرد، ایران

�وادی، فرشته و غ منیری، حجت اله،1400،تحلیل کارکرد «حصر و قصر» در منظومه خسرو و شیرین، نظامی گنجوی،دهمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات،فرهنگ و تاریخ

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دهمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات،فرهنگ و تاریخ29 بهمن 1400