بررسی و کاربرد کنایه در دوبیتی های عامیانه ی مازندران

چکیده مقاله

کنایه یکی از شیوههای هنری بیان غیرمستقیم است که از نظر لفظ و معنای ظاهری ، در محور همنشینی و از نظر معنای پوشیده و دور، در محور جانشینی کلام قرار دارد کنایه به اقسام مختلف در کلام مطرح و از جهات گوناگون قابل بررسی است ادب عامه علمی برای شناخت آداب و رسوم و عقاید مردماست که افسانه ها، باورداشت ها، داستانها، و ترانه ها را شامل می شود ترانه های عامه به دلیل پاسداری از هویت فرهنگی ملی و انتقال احساسات و عقاید گذشتگان، بخش مهمی از ادبیات شفاهی ما را تشکیل می دهند در میان قالب های شعری ، دوبیتی ، صمیمی ترین و نزدیک ترین قالبی است که هم سراینده و هم مخاطب به آسانی با آن ارتباط برقرار می کند در این پژوهش ، با تکیه بر روش توصیفی تحلیلی میزان بکارگیری انواع کنایه در دوبیتی های ادب عامه مازندران مورد بررسی قرارگرفته است از آنجا که عاشق و معشوق در دوبیتی های عامیانه حضور چشمگیری دارند، از کنایه به عنوان ابزار ارتباطی ظریف بهره می گیرند در بررسی ۲۰۰دوبیتی مازندرانی ، در ۵۰ دوبیتی ، کنایه در اسم ، کنایه از صفت و کنایه در فعل و مصدر مشاهده شدهاست که در این میان کنایه در فعل و مصدر با ۳۹ دوبیتی بیشترین بسامد را داراست دلیلش را می توان در پویایی و تحرک بخشی آن افعال جستجو کرد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

ویدا ساروی

استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، ایران

�اروی، ویدا،1401،بررسی و کاربرد کنایه در دوبیتی های عامیانه ی مازندران،سیزدهمین کنفرانس بین المللی زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات سیزدهمین کنفرانس بین المللی زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ17 آذر 1401