ساختار شمار اسم در نظام ارتباطی بختیاریان، با رویکرد زبان شناسی

چکیده مقاله

در مطالعه زبان های هندواروپایی، آنها را دوشاخه می کنند: ۱ هندو ایرانی ۲ اروپایی زبان های هندوایرانی به زبان های هندی و ایرانی تقسیم شده اند، زبان های ایرانی از نظر تاریخی به ۳ دوره تقسیم می شوند: باستان، میانی و نو دو شاخه هستند: ۱ غربی ۲ شرقی؛ غربی ها دوشاخه اند: ۱ شمال غربی ۲ جنوب غربی؛ جنوب غربی شامل: زبان های فارسی لری، تاتی و است در این بین لری بی گویش شرقی و غربی تقسیم می شود؛ گویش بختیاری که شیوه جمع بستن در آن موضوع این مقاله است، به شاخه شرقی زبان لری تعلق دارد گویش بختیاری از زبان و گویش های دوره نو است که برخلاف آسی در قفقاز ، ارموی افغانستان، پاکستان ، زازا ترکیه و در داخل مرزهای ایران کنونی کاربرد دارد در این کوتاه گفتار، دستگاه شمار در اسم، در گویش بختیاری از جنبه زبان شناسی نحوی، ساخت واژی، معنایی بررسی و تحلیل شده است این مقاله به دنبال پاسخ به پرسش های زیر است: آیا جز نشانه های جمعی که در سایر کتب دستور زبان بختیاری معرفی شده، نشانه های جمع دیگری وجود دارد؟ کاربرد کدام نشانه بیشتر است؟چگونه قواعد واجی و فرآیندهای آوایی در ایجاد این نشانه های جمع موثر بوده اند؟ نتایج پژوهش که به شیوه توصیفی –تحلیلی و بر پایه روش اسنادی است، علاوه بر معرفی تکواژهای صرفی جمع ساز در بختیاری تکواژگونه gal/yal ، n ū ، hā نشانگر وجود جمع ساخت واژی در این گویش است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

زهرا خسروی دستگردی

استادیار گروه زبان وادبیات فارسی، واحد همدان، دانشگاه آزاداسلامی، همدان، ایران

علی ناصری کریموند

کارشناس ارشد زبان شناسی همگانی

�سروی دستگردی، زهرا و ناصری کریموند، علی،1401،ساختار شمار اسم در نظام ارتباطی بختیاریان، با رویکرد زبان شناسی،چهاردهمین کنفرانس بین المللی زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات چهاردهمین کنفرانس بین المللی زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ22 اسفند 1401