استعاره مفهومی زمان در اشعار نیما یوشیج

چکیده مقاله

زبان شناسان شناختی بر این باورند که ذهن، زمان را به صورت اجسام، مکان و ظرف درک میکند بر ایناساس لیکاف و جانسون سه الگوی زمانی: زمان متحرک و ناظر ثابت، ناظر متحرک و زمان ثابت و توالیزمان ارائه دادند در این پژوهش در پی پاسخ بدین پرسش ها هستیم: الگوهای زمانی در اشعار نیما چگونهنمود یافته است؟ آیا نیما توانسته است حالات درونی و اوضاع بیرونی جامعه را به مدد الگوهای زمانیمنعکس کند؟ بسامد کدام الگو بیشتر است؟ بازتاب استعاره های قرار دادی و غیرقراردادی بدیع در شعراو چگونه است؟ یافته های تحقیق نشان میدهد اشعار نیما با الگوهای ارائه شده لیکاف و جانسون مطابقتدارد استفاده از استعاره بدیع در هر دو الگوی زمان متحرک و زمان ثابت چشمگیر است در بحث الگوی زمان متحرک، گذر زمان به صورت حرکت شیء در محیط، تغییر و تحول در محیط و پر و خالی شدن پیمانه یا ظرف با سیر حرکتی عموما افقی و گاهی عمودی درک می شود از نظر فراوانی،الگوی زمان متحرک نسبت به دو الگوی دیگر بسامد بیشتری دارد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سیده اکرم زاهدی

دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه لرستان

طاهره صادقی تحصیلی

دانشیار زیان و ادبیات فارسی دانشگاه لرستان

قاسم صحرایی

استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه لرستان

سعید زهره وند

استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه لرستان

�اهدی، سیده اکرم و صادقی تحصیلی، طاهره و صحرایی، قاسم و زهره وند، سعید،1402،استعاره مفهومی زمان در اشعار نیما یوشیج،شانزدهمین کنفرانس بین المللی زبان،ادبیات، فرهنگ و تاریخ

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات شانزدهمین کنفرانس بین المللی زبان،ادبیات، فرهنگ و تاریخ27 مرداد 1402