تجلی در قامت عشق با کلام ابن عربی و عطار با سیر در شعر فارسی

چکیده مقاله

مفهوم عشق در معنای وسیع و متافیزیک آن در فلسفه، کلام، عرفان و تصوف مورد بحث و تفسیر قرار گرفته است عطار عشقرا موهبتی الهی بر پایه سعی و کوشش و در نهایت کشش و جذبه میداند و ابن عربی عشق را اساس عالم و اولین صادر از حقمعرفی می کند به عبارتی هر دو عارف به وحدت وجود و اعتباری بودن عالم کثرت معتقدند این مقاله بر آن است که پس ازبررسی تفسیرگونه معنای عرفانی عشق از دیدگاه ابن عربی و عطار به این مفهوم و و حقیقت دست یابد که اساس آفرینش برمبنای عشق و در انتهای آن تجلی قرار دارد که درواقع هدف خلقت نیز بر آن استوار است و این راه از پرتو معرفت به حق میسرمیگردد به تبع این تفکر پژوهش، عرفان و ادب فارسی را به طورعام و شعر را به طور خاص، همسو و در راستای عرفان قرارمیدهد و معتقد است که این دو حوزه همدیگر را تعمیق می بخشند و جدایی ناپذیر هستند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

نوشین رحمانیان

دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال

�حمانیان، نوشین،1402،تجلی در قامت عشق با کلام ابن عربی و عطار با سیر در شعر فارسی،شانزدهمین کنفرانس بین المللی زبان،ادبیات، فرهنگ و تاریخ

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات شانزدهمین کنفرانس بین المللی زبان،ادبیات، فرهنگ و تاریخ27 مرداد 1402