مروری بر رابطه زن و نفس در ادبیات عرفانی فارسی (با تکیه بر مثنوی)

چکیده مقاله

در ادبیات عرفانی فارسی چهره زن بسیار پیچیده و تا حدودی ناهمگون ونامتناجس است در برخی موارد در اوج تقدس و بسیار قابل تقدیر است و در مواردی نیز چهره منفی و تاریک به خود می گیرد در مثنوی نیز گاه زن در اوج زیبایی و شکوه جلوه ای ازتجلی بار تعالی است و گاهی نیز زن آلت دست شیطان یامحرک و وسیله جولان نفس اماره و نفسانیت و مرد سمبل عقلانیت معرفی می شوند در یک کلام زن عامل نفس اماره و همچنین موجب تنزل و سقوط مرد نشان داده شده است مقاله حاضر تمامی ابیات مثنوی را که به نوعی به ارتباط ما بین زن و نفس اماره پرداخته استخراج کرده است شناسایی و بررسی وجوه ارتباطی زن و نفی اماره در مثنوعی معنوی، رسالت اصلی این نوشتار است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سودابه سعیدی

دانشجوی دکتری رشته ادیان و عرفان تطبیقی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران

فاطمه لاجوردی

استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران؛

�عیدی، سودابه و لاجوردی، فاطمه،1402،مروری بر رابطه زن و نفس در ادبیات عرفانی فارسی (با تکیه بر مثنوی)،هفدهمین کنفرانس بین المللی زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات هفدهمین کنفرانس بین المللی زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ1 دی 1402