ساختاردهی محیط های آموزشی: راهکارهای مبتنی بر یادگیرنده در مدارس

چکیده مقاله

در دهه های اخیر، اهمیت ساختاردهی محیط های آموزشی بر اساس نیازها و خصوصیات یادگیرنده در مدارس بیش از پیش مورد توجه قرار گرفته است این روند با هدف بهبود کیفیت آموزش و یادگیری، تمرکز خود را بر روی تعاملات فعالانه بین یادگیرندگان و محیط آموزشی تنظیم می کند به عنوان نتیجه ای از این تغییرات، روش های جدیدی برای ساختاردهی محیط های آموزشی توسط مدارس به ارمغان آمده است که بر پایه نیازها، توانمندی ها و سبک های یادگیری متنوع یادگیرندگان تاکید دارد یکی از چالش های اساسی در ساختاردهی محیط های آموزشی در مدارس، تطابق نهادها و ساختارهای آموزشی با نیازها و ترجیحات یادگیرنده ها است با توجه به اینکه هر یادگیرنده دارای سبک یادگیری و نیازهای منحصر به فردی است، طراحی محیط های آموزشی می بایست به گونه ای انجام شود که این تفاوت ها را تحت پوشش بگیرد و از فرصت های یادگیری بهینه برخوردار شوند تامل در اهمیت ساختاردهی محیط های آموزشی بر اساس یادگیرنده در مدارس، نشان می دهد که این رویکرد نه تنها به بهبود کارایی و کیفیت آموزش کمک می کند، بلکه ارتقاء مشارکت فعال یادگیرندگان در فرآیندهای یادگیری را تسهیل می نماید با ایجاد محیط های آموزشی فعال و تعاملی، مدارس می توانند به بهترین شکل ممکن از پتانسیل هر یادگیرنده بهره ببرند و ایجاد محیطی را تسریع نمایند که بر اساس تعهد به یادگیری و توسعه همه جانبه هر یادگیرنده شکل می گیرد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

مریم امینی باغبادرانی

کارشناسی علوم تربیتی دانشگاه شهید چمران اهواز

حسین آسیم

کارشناسی ادبیات دانشگاه پیام نور دهدشت

لیلا آل علی

کارشناسی علوم تربیتی دانشگاه پیام نور اهواز

�مینی باغبادرانی، مریم و آسیم، حسین و آل علی، لیلا،1402،ساختاردهی محیط های آموزشی: راهکارهای مبتنی بر یادگیرنده در مدارس،سومین کنفرانس بین المللی سلامت، علوم تربیتی و روان شناس�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات سومین کنفرانس بین المللی سلامت، علوم تربیتی و روان شناسی28 مهر 1402