چکیده مقاله
از دیرباز پیرامون شعر، جوهره و غایت آن دیدگاه های متفاوتی را بیان داشته اند شعر و محیط، همسو با هم، پیوسته در حالدگرگونی هستند و از یکدیگر تاثیر می پذیرند شعر به عنوان ضرورتی اجتماعی همواره ابزار پیشبرد اغراض دنیوی و معنوی قرارگرفته است ناصر خسرو و سنایی، شاعران دوقطبی که در قطب تاریک شعر و اندیشه آنان جز لغو و مدح و کامجویی وهرزه درایی، اندیشه و پیام والایی یافتنی نبود، در نتیجه بیداری فکری و انقلابی درونی، نقطه عطفی را در تاریخ فرهنگ و ادباین مرز پرگهر رقم زدند و شعری را که پیش از آن به استخدام حوایج و مصالح پست دنیوی خویش درآورده بودند، ابزار اشاعهاخلاق و دین ساختند و دورانساز گردیدند صرف نظر از برخی تضادهای فکری حاصل از گذراندن حالات روحی متفاوت،شعرشان آیینه آلام و آمال جامعه آنان بوده است این پژوهش ضمن تبیین ویژگی های شعر خوب و متعهد و رسالت آن، بهموضوع بیداری فکری، علل و زمینه های آن در شعر و اندیشه این دو شاعر پرداخته، تاثیر این بیداری را در جهت گیری فکریآنان بررسی می کند که آیا می توان بین دو قطب تاریک و روشن اندیشه آنان مطلقا تمایزی قایل شد یا این مرزبندی با لحاظتضادهای فکری آنها صرفا حاصل دیدگاه های مبتنی بر تعصب، مطلق نگری و تقدیس گرایی است
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
فاطمی، سیده نصرت و اشرف زاده، رضا و بدیع زاده، محمد،1399،ناصر خسرو و سنایی شاعران دوقطبی یا چند قطبی (بیداری شاعرانه از رویا تا واقعیت)،پنجمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات، فرهنگ و تاریخ
ارائهشده در
مجموعه مقالات پنجمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات، فرهنگ و تاریخ25 تیر 1399