نمود های انسان انگاری در اساطیر ایران براساس متون فارسی میانه (پهلوی)

چکیده مقاله

جاندار انگاری و در پی آن انسان انگاشتن پدیده های طبیعی و سخن گفتن با آن ها از دیرباز در ذهن بشر حضور داشته و او تمام عناصر طبیعت اعم از جمادات، نباتات، حیوانات را دارای روح و شعور پنداشته و با آنها سخن میگفته است و گاهی به دلیل نیاز فطری به پرستش موجودی برتر از خود، از برخی آنان خدایانی شبیه به خود ساخته که برتر از اویند و به آرزوهای دست نیافتنی اش جامه عمل می پوشانند سرزمین ایران نیز از این قاعده مستثنی نبوده است از این رو در این پژوهش، انسان انگاری و رفتارهای انسانی ایزدان و نیز دیگر موجودات اساطیری که رفتار و بیانی انسانی دارند در تاریخ اساطیر ایران و طبق متون بازمانده از فارسی میانه، مورد مطالعه و بررسی قرار خواهد گرفت پژوهش حاضر از نوع توصیفی تحلیلی و با روش کتابخانه ای اسنادیست و در آن نمونه هایی از حضور انسان انگاری در اسطوره های ایران باستان بررسی می شود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

نسرین اصلانی

دکترای فرهنگ و زبان های باستانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران

�صلانی، نسرین،1400،نمود های انسان انگاری در اساطیر ایران براساس متون فارسی میانه (پهلوی)،دهمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات،فرهنگ و تاریخ

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دهمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات،فرهنگ و تاریخ29 بهمن 1400