نگاهی زبان شناختی به تابوهای زبانی در منظومه ویس و رامین

چکیده مقاله

اصطلاح تابو برآمده از زبانهای قبایل پولینزی است که عموما در معانی ممنوع و حرام به کار می رود به بیان دیگر، به عملی که انجام آن باعث مجازات از جانب قوای نامرئی شود و به لحاظ دینی و اخلاقی پرهیز از آن واجب باشد، تابو گفته می شود منظومه «ویس و رامین» در ادبیات کلاسیک فارسی اثری ویژه محسوب می شود ویس و رامین به دلیل زیرپا نهادن برخی از جنبه های فرهنگی و رفتاری عصر ایران پس از اسلام و با شکستن بسیاری از تابوهای اخلاقی و اجتماعی، صورتی متفاوت از عاشقانه های ادبیات فارسی را رقم زده است روش پژوهش حاضر توصیفی و تحلیلی است و هدف از انجام آن بررسی تابوهای زبانی در منظومه ویس و رامین در دو گستره فرهنگی ایران پیش از اسلام و ایران پس از اسلام است، نتایج به دست آمده نشان می دهد: مهمترین نمودهای تابویی در این اثر در بخشهای مربوط به اظهار عشق و میل جنسی شخصیت ها تجلی پیدا کرده است که در ایران بعد از اسلام به لحاظ عرفی، اجتماعی و اخلاقی نامتعارف و ممنوع و گاه حرام محسوب می شود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

امین میرزایی فرشمی

فارغ التحصیل کارشناسی ارشد زبانشناسی پیام نور رشت

میرزایی فرشمی، امین،1400،نگاهی زبان شناختی به تابوهای زبانی در منظومه ویس و رامین،دهمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات،فرهنگ و تاریخ

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دهمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان،ادبیات،فرهنگ و تاریخ29 بهمن 1400