ستایش صلح و دوستی در شاهنامه

چکیده مقاله

روح متعالی انسان ها، همواره جویای صلح، صفا و امنیت بوده است بستر اصلی صلح، در تفکر متمدن بشری،در سایه سار عشق و محبت و ترک مخاصمات فراهم می گردد صلح، نیاز جامعه در هر زمان و در هر مکان، دراندیشه والاترین متفکران از گذشته تا امروز، دغدغه ای پایان ناپذیر و آرزویی جاویدان اس ت هر انسانی با اندکآشنایی با ادبیات فارسی در می یابد که بزرگ ترین سخن پردازان ایرانی در آثار خود، روحیه تساهل، مدارا، دوستیو صلح طلبی را بیان کرده اند یکی از مهم ترین آثار ایرانی که به عنوان حماسه ای کم نظیر در جهان شناخته میشود، شاهنامه فردوسی است این مقاله که به شیوه تحلیلی توصیفی انجام شده است به مقوله صلح و دوستیدر شاهنامه پرداخته است نتایج به دست آمده بیانگر آن است که در شاهنامه مفاهیمی والا از جمله انسانیت،آزادگی، ایستادگی در برابر ستم، صلح و دوستی با دیگر ملت ها و مطرح شده است همچنین خالق این اثر بانگاه ژرف در حقیقت، خواننده را به صلح و دوستی فرا می خواند بیزاری از جنگ، از آغاز تا فرجام این حماسهترویج شده است

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

اشرف بادروج

عباس نادرنژاد

عباس نادرنژاد

اشرف بادروج

�ادروج، اشرف و نادرنژاد، عباس،1403،ستایش صلح و دوستی در شاهنامه،بیستمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات بیستمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ18 آبان 1403