نکاتی درباره وزن شعر فارسی با تکیه بر وزن منظومه خسرو و شیرین

چکیده مقاله

بر اساس آن چه نزد علمای بلاغت مشهور است، وزن شعر فارسی با تسامحاتی برگرفته از عروض عربی است با کمی دقتدر نقش زیبایی شناسی و روانشناسی وزن و موسیقی شعر، نزد اهل زبان، این نظر نمی تواند پایه های علمی و دلایل متقنی داشتهباشد این مسئله اهمیت فراوان پژوهش در این حوزه را نشان می دهد در این پژوهش با تکیه بر منابع کتابخانه ای به روشتوصیفی – تحلیلی نکاتی پیرامون سابقه وزن شعر فارسی با تکیه بر وزن خسرو و شیرین انجام شده است و با ذکر نشانه هاییاز کهنگی و همراهی موسیقی و شعر در سروده های قبل از اسلام و همچنین با تکیه بر وزن خسرو و شیرین به عنوان نمونه ایبارز و مشهور از تکوین موسیقی در شعر، به سابقه وزن شعر فارسی پرداخته شده است از نتایج پژوهش برمی آید با توجه بهکهنگی شعر و موسیقی در ایران، وزن شعر فارسی در دوره اسلامی، صورت تکوین یافته موسیقی و وزن شعر قبل از اسلامدر ایران باشد و این نکته در بحر هزج که منظومه های پارتی چون ویس و رامین و خسرو و شیرین و نیز ترانه های محلی وفهلویات، در آن وزن سروده شده اند، به صورت بارزتری هویدا می شود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

مصطفی آرزومند لیالکل

دانش آموخته دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بین المللی امام خمینی ره و مدرس دانشگاه فرهنگیان گیلان پردیس امام علی ع

�رزومند لیالکل، مصطفی،1403،نکاتی درباره وزن شعر فارسی با تکیه بر وزن منظومه خسرو و شیرین،بیستمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات بیستمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ18 آبان 1403