فطرت در تربیت از نگاه قرآن

چکیده مقاله

قرآن در میان راههای خداشناسی بیش از همه بر بیداری فطرت پاک و توحیدی انسانها تکیه کرده است مقصود از فطرت دینی یا الهی، آن است که خداوند ذات و سرشت آدمی را به گونه ای آفریده که خداپذیر و خداخواه است؛ یعنی در حالت سلامت روح و روان، به خدا ایمان دارد گواه بر این مطلب آن است که انسان در زمانی که از همه ی اسباب و علل طبیعی قطع امید می کند، متوسل به نیروی فرابشری می شود که قادر است وی را نجات دهد؛ هر چند او را با اوصاف حقیقی اش نشناسد دیگر گواه بر فطری بودن دین آن است که با وجود شبهات فراوان منکران خدا و تغییر بسیاری از باورهای علمی و اجتماعی در طول تاریخ، خداپرستی در همه ی انسانها و ملل جهان، ریشه داشته است در این مقاله سعی شده با توجه به فطرت و حالت خاص انسانی ذاتی بودن فطرت، روش های تربیتی و فطرت تربیتی را بیان کنیم

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

محمد صادقی شاهرودی

طلبه حوزه علمیه مدرسه معصومیه

مجتبی سرلک

طلبه حوزه علمیه مدرسه معصومیه

موید مرمزیان

طلبه حوزه علمیه مدرسه معصومیه

�ادقی شاهرودی، محمد و سرلک، مجتبی و مرمزیان، موید،1404،فطرت در تربیت از نگاه قرآن،بیست و یکمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات بیست و یکمین کنفرانس بین المللی مطالعات زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ20 فروردین 1404