نقش خودشناسی در سیر و سلوک عرفانی از دیدگاه ملاصدرا و امام خمینی(ره)

چکیده مقاله

هدف از این پژوهش بررسی نقش خودشناسی در سیر و سلوک عرفانی از دیدگاه ملاصدرا و امام خمینی ره و تحلیل شباهتها و تفاوتهای آن در مسیر رشد معنوی انسان است پژوهش حاضر از نوع توصیفی تحلیلی بوده و با استفاده از مطالعه متون فلسفی و عرفانی شامل اسفار اربعه ملاصدرا و آثار عرفانی و اخلاقی امام خمینی داده ها جمع آوری و تحلیل شده است یافته ها نشان می دهد که در حکمت متعالیه خودشناسی ماهیتی وجودی و تجربی دارد و سالک با حرکت جوهری و تشکیک در وجود مراحل تکامل نفس و معرفت الهی را طی می کند در دیدگاه امام خمینی خودشناسی عملی و اخلاقی است و سالک با تزکیه نفس، حضور قلب و اصلاح رفتار به قرب الهی نزدیک می شود مقایسه تطبیقی نیز نشان داد که هر دو رویکرد بر اهمیت خودشناسی در سلوک عرفانی و رشد معنوی تاکید دارند اگرچه مسیر و ابزارهای آنها متفاوت است نتیجه گیری پژوهش بیانگر آن است که خودشناسی، چه به صورت وجودی و نظری و چه به صورت عملی و اخلاقی، ستون اصلی سیر و سلوک عرفانی و رشد معنوی انسان است شناخت نفس مقدمه اصلاح اخلاق، تزکیه مستمر و نزدیک شدن به حقیقت مطلق است و بدون آن تکامل معنوی ناقص خواهد بود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

محمد رسول روزبه

استادیار گروه معارف اسلامی واحد رودهن دانشگاه آزاد اسلامی رودهن ایران

�وزبه، محمد رسول،1404،نقش خودشناسی در سیر و سلوک عرفانی از دیدگاه ملاصدرا و امام خمینی(ره)،چهارمین کنفرانس بین المللی دین، معنویت و سبک زندگی جهان اسلام،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات چهارمین کنفرانس بین المللی دین، معنویت و سبک زندگی جهان اسلام29 آبان 1404 · تهران