چکیده مقاله
رشد سریع جمعیت توسعه وابستگی روزافزون به خودرو شخصی در کلان شهر مشهد موجب افزایش ترافیک، آلودگی هوا و کاهش کیفیت زندگی شهروندان شده است توسعه مبتنی بر حمل و نقل همگانی به عنوان یک رویکرد نوین در برنامه ریزی شهری، راهکاری برای تمرکز کاربری های متراکم و مختلط در اطراف ایستگاه های حمل و نقل عمومی و ارتقای پایداری شهری محسوب می شود با این حال این شهر همچنان با مشکلاتی نظیر پراکندگی گسترده ی شهری و حاکمیت رویکرد خودرو محور در حمل و نقل مواجه است از این رو، پژوهش حاضر با هدف ارزیابی امکان پذیری اجرای توسعه مبتنی بر حمل و نقل همگانی در مشهد به عنوان راهکاری برای کنترل پراکندگی و ارتقای پایداری حمل و نقل شهری انجام شده است روش تحقیق از نوع تطبیقی تحلیلی بوده است و بدین منظور، تجارب پیاده سازی در چند کلان شهر جهانی مانند سئول و استانبول بررسی شده و عوامل کلیدی موفقیت و چالش های آن استخراج گردید یافته ها نشان می دهد مشهد با برخورداری از ظرفیت ها و زیرساخت های اولیه حمل و نقل همگانی ظرفیت مناسبی برای پیاده سازی دارد اما با چالش های اساسی در مسیر تحقق روبروست که عبارت اند از ادامه گسترش پراکندگی شهر، وابستگی زیاد به خودروی شخصی و نبود هماهنگی کافی میان برنامه ریزی کاربری اراضی و حمل ونقل و ابزارهای تشویقی سرمایه گذاری مقایسه با شهرهای منتخب نشان می دهد که موفقیت مستلزم وجود یکپارچگی بین مدیریت زمین و حمل و نقل، مشارکت بخش خصوصی و استفاده از ابزارهای مالی و قانونی برای هدایت توسعه شهری است در نتیجه اجرای توسعه مبتنی بر حمل و نقل همگانی در مشهد امکان پذیر بوده و می تواند ضمن کاهش وابستگی به خودرو شخصی، کیفیت زندگی و کارایی سیستم حمل و نقل عمومی را بهبود بخشد مشروط بر آنکه اصلاحات نهادی، سیاست های تشویقی و بازآفرینی بافت های پیرامونی ایستگاه های حمل و نقل در اولویت مدیریت شهری قرار گیرد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�فضلیان، رضا و نوروزی، جواد و کامکار، محسن و درویش پسند، مهران و نوید، امیر،1404،امکان سنجی اجرای توسعه مبتنی بر حمل ونقل همگانی (TOD) در کلان شهر مشهد با رویکرد تطبیقی سایر کلان شهرها،یازدهمین کنفرانس ملی و چهارمین کنفرانس بین المللی برنامه ریزی و مدیریت شهری،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات یازدهمین کنفرانس ملی و چهارمین کنفرانس بین المللی برنامه ریزی و مدیریت شهری14 آبان 1404 · مشهد