اثر بخشی آموزش مهارت ارتباط موثر بر میزان پرخاشگری و سازگاری اجتماعی دانش آموزان پسر پایه دوم دوره دوم متوسطه شهر تنکابن

چکیده مقاله

پیش زمینه و هدف : هدف پژوهش حاضحر بررسی اثر بخشی آموزش مهارت ارتباط موثر بر میزان پرخاشگری و سازگاریاجتماعی دانش آموزان پسر پایه دوم دوره دوم متوسطه شهر تنکابن می باشد طرح تحقیق: طرح پژوهش از نوع پیش آزمون– پس آزمون با گروه کنترل بود وبرای تحلیل داده ها از روش تحلیل کوواریانس چند متغیره مانکوآ و تحلیل کوواریانستک متغیره آنکوا استفاده گردید جامعه آماری پژوهش حاضر عبارت بود از 530 نفر از دانش آموزان پسر پایه دوم دوره دوم متوسطه شهر تنکابن که در سال 95 94 مشغول به تحصیل بودند نمونه آماری 30 نفر دانش آموزان پسر پایه دوم دوره دوم شهر تنکابن بودند که به روشنمونه گیری خوشه ای تک مرحله ای انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش 15 نفر و گروه کنترل 15 نفر گمارده شدند ابزار مورد استفاده در این پژوهش پرسشنامه میزان پرخاشگری AGQ و پرسشنامه سازگاری دانش آموزان دبیرستانی بود گروه آزمایش به مدت 9 جلسه نود دقیقه ای در معرض متغیر مستقل و آموزش مهارت ارتباط موثر قرار گرفت یافته ها :نتایج بدست آمده نشان داد که آموزش ارتباط موثر می تواند در نحوه ارتباط و شناخت مسئولیت پذیری اثر داشتهو پرخاشگری را کاهش دهد و سازگاری دانش آموزان را افزایش دهد و در نهایت آموزش مهارت ارتباط موثر اثر مفید داشته باشد بحث ونتیجه گیری:نتایج نشان داد بین دو گروه آزمایش وکنترل از لحاظ نمره های پس آزمون پرخاشگری و سازگاریاجتماعی تفاوت معنا داری وجود دارد F=25/75 آموزش مهارت ارتباط موثر در کاهش پرخاشگری و افزایش سازگاری اجتماعی دانش آموزان پسر تاثیر دارد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

علی اصغر ربیع تبار

کارشناس ارشد روان شناسی بالینی دانشکده روان شناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تنکابن،تنکابن، ایران

مریم بابازاده

کارشناس ارشد روان شناسی بالینی دانشکده روان شناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تنکابن، تنکابن، ایران

�بیع تبار، علی اصغر و بابازاده، مریم،1395،اثر بخشی آموزش مهارت ارتباط موثر بر میزان پرخاشگری و سازگاری اجتماعی دانش آموزان پسر پایه دوم دوره دوم متوسطه شهر تنکابن،دومین کنفرانس ملی روانشناسی علوم تربیتی و اجتماعی،بابل

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین کنفرانس ملی روانشناسی علوم تربیتی و اجتماعی27 آبان 1395 · بابل