چکیده مقاله
مساله مورد مطالعه این مقاله نابرابری آموزشی در بین استانهای مختلف کشور است در این نوع از نابرابری بهره مندی فرد از آموزش به وسیله منطقه محل سکونتش محدود میشود کاهش این نوع نابرابری در وهله اول منوط به توزیع متناسب منابع و امکانات و توان سیستم آموزشی در ایجاد تغییرات برای کاستن از نابرابریهای منطقهای است بنابراین این مقاله با هدف تبیین نابرابریهای آموزشی در سطح استانهای کشور به دنبال پاسخ به این سوال است که دستهبندی استانهای کشور از حیث شاخص های توسعه آموزش چگونه است؟ روش تحلیل ثانویه و منبع اصلی دستیابی به اطلاعات، داده های سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ بوده است شاخصها جهت سنجش نابرابری آموزشی عبارتند از، نرخ باسوادی مردان و زنان، نرخ تحصیلات تکمیلی، سرانه ونست کلاس و معلم مقطع ابتدایی، سرانه و نسبت کلاس و معلم مقطع متوسطه نتایج تحلیلها با بکارگیری روش تحلیل خوشه ای سلسله مراتبی نشان داد که استانهای کشور از نظر برخورداری از شاخص های آموزشی در ۵ خوشه طبقه بندی میشوند یک استان تهران در سطح اول، دو استان البرز و قم در سطح دوم، استان در سطح سوم، دو استان ایلام و کهکلویه و بویر احمد در سطح چهارم، یک استان سیستان و بلوچستان در سطح پنجم قرار گرفته اند
کلیدواژهها
نویسندگان
مهدی مبارکی
عضو هیات علمی گروه پژوهشی توسعه اجتماعی جهاد دانشگاهی واحد استان مرکزی
زهره شهبازی
عضو هیات علمی گروه پژوهشی توسعه اجتماعی جهاد دانشگاهی واحد استان مرکزی
شیوه ارجاع
مبارکی، مهدی و شهبازی، زهره،1399،بررسی تطبیقی شاخص توسعه آموزش (EDI) در استانهای کشور،ششمین همایش بین المللی مدیریت، روانشناسی و علوم انسانی با رویکرد توسعه پایدار،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات ششمین همایش بین المللی مدیریت، روانشناسی و علوم انسانی با رویکرد توسعه پایدار30 بهمن 1399 · تهران