طراحی مراکز درمانی و توانبخشی بیماران اوتیسم با رویکرد روان شناسی محیطی

چکیده مقاله

ناتوانی کودک در برقراری ارتباط با مردم در موقعیت ها را بیماری اوتیسم می گویند این کودکان به والدین یا اشخاص دیگر هیچ وابستگی نشان نمی دهند و با کودکان هم سن وسال خود بازی نمی کنند در حالیکه به اشیا بی جان علاقه و وابستگی شدیدی پیدا می کنند این کودکان تماس چهره ای و ارتباط چشمی با دیگران برقرار نمی کنندو کمتر صحبت کرده و حتی در صورت صحبت تکلم آنها غیر عادی است لذا اغلب بعنوان کودکان کر و لال تشخیص داده شده اند کودکان اوتیستیک از نظر فیزیک جسمانی عادی بوده معمولا چهره ای جذاب دارند و در برخی موارد حافظه خوبی از خود نشان می دهند تحقیقات نشان داده حس تعلق به جامعه و مفید بودن با به کار گماردن این دسته از افراد در مشاغل خاص امریست شدنی و این مسئله آموزش هر چه از سنین پایین تر کودکان اتیستیک را در مراکز اوتیسمی با طراحی و آموزش درست می طلبد در این پژوهش سعی شده با توجه به نیازها و مشکلات این دسته از کودکان و شناخت آن ها فضاهایی را بر اساس ضوابط و معیارهای درمانی کودکان طیفASD بوجود آوریم که بیشتر بر پایه نوع فضا و حس انتقال دهنده فضا و جنبه های کیفی بنا طراحی شود و راهکارهایی در این طراحی ها داده شود تا حضورشان در اجتماع و بهبود شرایط روانی این دسته از کودکان حتی المقدور نزدیک به کودکان معمولی شود ایجاد یک محیط مناسب درمانی می تواند درمان شوند و احساس امنیت داشته باشند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

تارا حبیب تبار

دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی معماری، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری،ایران

عبداله ابراهیمی

استادیار گروه معماری، واحد ساری، دانشگاه آزاد اسلامی، ساری،ایران

�بیب تبار، تارا و ابراهیمی، عبداله،1396،طراحی مراکز درمانی و توانبخشی بیماران اوتیسم با رویکرد روان شناسی محیطی،چهارمین همایش بین المللی مهندسی عمران، معماری و شهرسازی با رویکرد توسعه پایدار،شیراز

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات چهارمین همایش بین المللی مهندسی عمران، معماری و شهرسازی با رویکرد توسعه پایدار1 اسفند 1396 · شیراز