بررسی واج آرایی و ساختار هجا در گویش فردوسی

چکیده مقاله

این پژوهش به بررسی واج آرایی و ساختار هجایی گویش فردوسی با رویکرد نظریه ی همخوان واکه می پردازد روش: پژوهش حاضر توصیفی تحلیلی است بخشی از داده های مورد بررسی برگرفته از داده های زبانی موجود در سامانه ی اطلس زبانی ایران است و بخشی دیگر حاصل مصاحبه با ۶ گویشور فردوسی شامل سه زن و سه مرد بین سنین ۶۰ تا ۸۰ سال و کم سواد می باشد در این پژوهش شیوه واج آرایی همخوان ها در خوشه های دوهمخوانی آغازه و پایانه هجا و همچنین تاثیر واکه هسته هجا در انتخاب همخوان مورد بررسی قرار گرفت پژوهش حاضر در چارچوب انگاره ی خود واحد با رویکرد نظریه ی همخوان واکه است یافته ها: یافته های پژوهش نشانگر آن است که عنصر هجایی در گویش فردوسی هسته است که قبل از آن حداکثر دو همخوان و بعد از آن نیز حداکثر دو همخوان می توانند قرار گیرند علاوه بر آن واج آرایی خوشه های دوهمخوانی آغازه و پایانه دارای محدودیت هایی است و نوع واکه هسته هجا در گزینش خوشه پایانه موثر است نتیجه گیری: گویش فردوسی دارای واج آرایی و ساختار هجایی متفاوتی با فارسی معیار است که در این بررسی به آن پرداخته شد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

سعیده شجاع رضوی

استادیار پژوهشکده زبان شناسی کتیبه ها و متون پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری

�جاع رضوی، سعیده،1404،بررسی واج آرایی و ساختار هجا در گویش فردوسی،یازدهمین کنفرانس بین المللی علوم انسانی ، ادبیات و زبانشناسی،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات یازدهمین کنفرانس بین المللی علوم انسانی ، ادبیات و زبانشناسی29 آبان 1404 · تهران