چکیده مقاله
تحولات ارتباطی در جوامع شهری معاصر، روابط عمومی را از یک کارکرد اجرایی محدود به انتقال پیام، بهعنصری ساختاری در معماری حکمرانی محلی ارتقا داده است پیچیدگی فزاینده مسائل شهری، تکثرکنشگران اجتماعی و گسترش فضاهای تعاملی، ناکارآمدی الگوهای خطی و یکسویه ارتباطات را آشکارساخته و زمینهساز شکلگیری رویکردی شده است که بر مشارکت، گفتوگو و همآفرینی معنا استوار است در این بستر، روابط عمومی مشارکتی بهعنوان الگویی تحلیلی مطرح میشود که ارتباطات شهری را نه ابزاراطلاعرسانی، بلکه سازوکاری برای تنظیم روابط نهادی و اجتماعی تلقی میکند هدف این پژوهش، تبیینمبانی نظری و مفهومی روابط عمومی مشارکتی و تحلیل پیامدهای نهادی و ارتباطی استقرار این الگو درمدیریت شهری با رویکردی فراملی و غیرمحلی است پژوهش حاضر میکوشد نشان دهد که چگونه تغییردر منطق ارتباطات، جایگاه شهروند، سرمایه اجتماعی و اعتماد عمومی را در نظامهای ارتباطی نهادهایشهری بازتعریف میکند روش پژوهش از نوع کیفی و مبتنی بر مطالعه کتابخانهای و مرور تحلیلی منابععلمی معتبر در حوزه ارتباطات عمومی، حکمرانی محلی و مطالعات شهری است دادهها از طریق تحلیلمفهومی متون نظری و پژوهشهای پیشین گردآوری و با رویکردی تطبیقی و انتقادی مورد بررسی قرارگرفتهاند یافتههای پژوهش نشان میدهد که استقرار الگوی روابط عمومی مشارکتی منجر به تحول درساختارهای نهادی، تغییر منطق تولید و گردش پیام، و ارتقای نقش روابط عمومی از واحدی اجرایی بهنهادی تحلیلی و میانجی میشود این الگو با تقویت شبکههای ارتباطی افقی، افزایش شفافیت ارتباطی وبازتولید اعتماد عمومی، زمینه مشارکت معنادار کنشگران شهری را فراهم میسازد جمعبندی پژوهشحاکی از آن است که روابط عمومی مشارکتی یکی از ارکان اساسی حکمرانی شهری معاصر بهشمار میآیدو نقش تعیینکنندهای در پایداری نهادی، انسجام اجتماعی و کیفیت تعامل میان نهادهای شهری و جامعهایفا میکند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�هاری، زهرا،1404،روابط عمومی مشارکتی؛ از اطلاعرسانی یکسویه تا همآفرینی با شهروندان،یازدهمین کنفرانس بین المللی فقه، حقوق ، وکالت و علوم اجتماعی در افق ایران ۱۴۰۴،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات یازدهمین کنفرانس بین المللی فقه، حقوق ، وکالت و علوم اجتماعی در افق ایران ۱۴۰۴19 آبان 1404 · مشهد