مدلهای توانمندسازی مشارکتی برای ارتقای کیفیت زندگی و پایداری اجتماعی در جوامع محروم

چکیده مقاله

محرومیت اقتصادی و اجتماعی یکی از مهمترین چالشهای توسعه پایدار در جوامع کمتر توسعه یافته است که موجب کاهش کیفیت زندگی، افزایش نابرابری، افزایش آسیبهای اجتماعی و کاهش مشارکت مردم در فرآیندهای توسعه می شود این مقاله با هدف ارائه مدلهای توانمندسازی مشارکتی و جامع به بررسی روشهای نوین توانمندسازی جوامع محروم پرداخته و چارچوبی عملیاتی برای کاهش محرومیت و ارتقای پایداری اجتماعی ارائه می دهد روش تحقیق ترکیبی بوده و شامل مطالعه اسنادی، تحلیل نمونه های موفق داخلی و بین المللی، مصاحبه با کارشناسان توسعه و جمع آوری داده های میدانی است یافته ها نشان می دهد که مدل های مشارکتی، با ایجاد شبکه های حمایتی، افزایش مشارکت مردمی، آموزش مهارت های اقتصادی و اجتماعی و بهبود دسترسی به منابع موجب ارتقای کیفیت زندگی و پایداری اجتماعی می شوند این مدل ها همچنین قابلیت بومی سازی و تعمیم به دیگر مناطق محروم ایران را دارند و می توانند به سیاست گذاران، NGOها و سازمان های توسعه محلی در طراحی برنامه های عملی و مقیاس پذیر کمک کنند

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

مجتبی صفابخش

استاد دانشگاه گروه برق و الکترونیک دانشکده پژوهشی وزارت نیرو

حدیثه حاجیان

دانشجوی کارشناسی روانشناسی دانشگاه آزاد اسلامی اصفهان

�فابخش، مجتبی و حاجیان، حدیثه،1404،مدلهای توانمندسازی مشارکتی برای ارتقای کیفیت زندگی و پایداری اجتماعی در جوامع محروم،دومین همایش ملی امیدآفرینی ،پایداری اجتماعی با رویکرد محرومیت زدایی،اصفهان

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین همایش ملی امیدآفرینی ،پایداری اجتماعی با رویکرد محرومیت زدایی19 آبان 1404 · اصفهان