بررسی مروری ارتباط تاب آوری و مدیریت بحران

چکیده مقاله

امروزه تاب آوری راهی برای تقویت جوامع با استفاده از ظرفیت های آن ها مطرح می شود و تعریف ها، رویکردها، شاخص ها و الگوهای سنجشی متفاوتی در مورد آن ها شکل گرفته است بر اساس این نگرش، برنامه های کاهش مخاطرات باید به دنبال ایجاد و تقویت ویژگی های جوامع تاب آور باشند و در زنجیره مدیریت بحران به مفهوم تاب آوری نیز توجه کنند در این راستا اگر شهر را به عنوان یک موجود زنده معرفی کنیم و رشد، تغییر و پویایی شهرها را بپذیریم؛ در تمام جهان، یافتن و حتی ساختن شهری که به طور کامل دارای مولفه ها و شاخص های تاب آوری باشد، به ندرت امکان پذیر است؛ اما آنچه که مهم است اراده و خیزش این شهرها، مدیریت شهری آن ها، حرکت گام به گام آن ها به سمت شهرهای آماده و نزدیک ترشان به شهرهای تاب آور است زمانی یک شهر به طور کامل تاب آور محسوب خواهد شد که تمام شاخص ها، مولفه ها و ابعاد تاب آوری در آن شهر در وضعیت مطلوب و در حالت رشد و ارتقا قرار گیرند همین طور به علت عدم پیش بینی کامل آسیب پذیری سیستم های اجتماعی و فراهم کردن ارزیابی های جامع و کلی نگر در مقابل مخاطرات، تاب آوری می تواند به عنوان توانایی سازگاری سامانه ها در برابر تغییرات، بدون فروپاشی در زمان بحران مطرح شود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

مرتضی محمدی منش

کارشناس ارشد عمران، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد، مشهد، ایران

رضا منتظری

دانشجو ارشد مدیریت، گرایش مدیریت دانش، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران

سامان کردستانی

کارشناس ارشد عمران سازه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد، مشهد، ایران

مجتبی زمانی

دانشجو دکترا علوم مهندسی محیط زیست، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

محمدی منش، مرتضی و منتظری، رضا و کردستانی، سامان و زمانی، مجتبی،1402،بررسی مروری ارتباط تاب آوری و مدیریت بحران،دهمین کنفرانس ملی و سومین کنفرانس بین المللی برنامه ریزی شهری و مدیریت شهری،مشهد

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دهمین کنفرانس ملی و سومین کنفرانس بین المللی برنامه ریزی شهری و مدیریت شهری24 آبان 1402 · مشهد