چکیده مقاله
در یک تعریف ساده خودپالایی، توانایی یک توده ی آبی در زدودن آلاینده ها از خود است به بیان دیگر، حذف یا کاهش مواد آلی، موادمغذی گیاهان و سایر آلاینده ها از رودخانه ها به واسطه فعالیت های جوامع زیستی ساکن در آن، خودپالایی تعریف می شود هدف از این تحقیق به دست آوردن حجمی از آلودگی است که رودخانه دز در بازه مورد نظر قادر به تصفیه فیزیکی و شیمیایی آن می باشد به منظور بررسی توان خودپالایی رودخانه دز از 4 ایستگاه بطور متوالی در طول مسیر به ترتیب از بالادست به طرف پایین دست رودخانه پارامترهای مورد نیاز اندازه گیری شد، که بازه اول در حد فاصل بالادست چمگلک تا پارک دولت، بازه دوم در حد فاصل پارک دولت و پل پنجم و بازه سوم در حد پل پنجم و پایین دست تصفیه خانه قرار گرفته است نتایج نشان داد که حداکثر توان خودپالایی در بازه های مورد بحث مربوط به بازه اول در حد فاصل بالادست چمگلک و پارک دولت، در مهر ماه و به میزان 20263 تن در روز می باشد و حداقل آن مربوط به بازه دوم در حد فاصل پارک دولت و پل پنجم و به میزان 10472 تن در روز می باشد هرچه از بالادست به سمت پایین دست حرکت کنیم قدرت خودپالایی بین بازه اول تا دوم کاهش و بین بازه دوم تا سوم افزایش پیدا می کند و در دوره زمانی در هر سه بازه از مهر تا آذر ماه به علت افزایش دبی رود خانه توان خودپالایی افزایش پیدا می کند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�انیان، سلیمان و ذاکرمشفق، محمد و لشکر آرا، بابک و قلی نژاد، فرهاد،1395،محاسبه ی توان خودپالایی رودخانه دز،ششمین کنفرانس ملی مدیریت منابع آب ایران،سنندج
ارائهشده در
مجموعه مقالات ششمین کنفرانس ملی مدیریت منابع آب ایران1 اردیبهشت 1395 · سنندج