چکیده مقاله
در محل هایی که مصالح مناسب برای پوسته سد خاکی وجود ندارد، در این مقاله تکنیک جدیدی مبنی بر استفاده از خاک چسبنده موجود در محل به صورت مسلح در خاکریز معرفی می گردد به منظور تعیین کارایی روش، تحلیل های متعددی با استفاده از روش اجزاء محدود و با نرم افزار PLAXIS انجام گردید این تحلیل های تنش – کرنش با پارامترهای گوناگون برای دو حالت پایان ساخت و نخستین آبگیری انجام شد نتایج این تحلیل ها نشان می دهد که اثرات تسلیح مفید است و منجر به کاهش تغییر مکان های افقی در بدنه و پی سد می گردد میزان کاهش بستگی به نوع مصالح پی و خاکریز، ارتفاع خاکریز و تعداد ژئوتکستایلهای استفاده شده دارد اثرات تسلیح برای خاکریز روی چسبنده نرم، برای مصالح خاکریز با سختی و ضریب تراوایی کمتر و با تعداد ژئوتکستایل های بیشتر به مراتب مؤثرتر است در مورد ارتفاع خاکریز نیز می توان گفت که ارتفاع بهینه ای وجود دارد که اثرات تسلیح برای آن بیشتر می باشد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�میمی بهبهان، تورج،1388،استفاده از خاک چسبنده مسلح با ژئوتکستایل به عنوان پوسته سدهای خاکی،دومین کنفرانس سراسری آب،بهبهان