چکیده مقاله
یکی از جوانب اصلی توسعه ملی و منطقه ای، توسعه پایدار در بخش کشاورزی می باشد توسعه پایدار کشاورزی بر پایه افزایش تولید گیاهان بخصوص در واحد سطح، با رعایت جنبه های زیست محیطی و استفاده بهینه از منابع آب و خاک استوار است رطوبت قابل استفاده، یکی از مهم ترین متغیرهای خاک است که در بیان قابلیت دسترسی گیاه به آب و مطالعات مدیریت منابع آب و خاک کاربرد زیادی دارد روش های سنتی اندازه گیری رطوبت قابل استفاده خاک طولانی و پر زحمت و پر هزینه است در سالهای اخیر تلاش های فراوانی برای برآورد غیرمستقیم این ویژگی خاک انجام گرفته است که استفاده از توابع انتقالی از جمله این روشها است در این روش رطوبت قابل استفاده خاک با استفاده از خواص دیگر که اندازه گیری آن آسانتر و کم هزینه تر و رایج تر است مانند فراوانی نسبی ذرات، مواد آلی و میزان سنگریزه برآورد می شود در این تحقیق ظرفیت رطوبت قابل استفاده خاک در مناطق عمده کشاورزی استان اصفهان آن به کمک توابع انتقالی برآورد گردید و نقشه پراکنش جغرافیایی آن بکمک نرم افزار ILWIS ترسیم شد میانگین ظرفیت آب قابل استفاده خاکهای مورد بررسی 3/12 سانتیمتر در متر و حداکثر آن 4/22، حداقل 7، میانه 9/11 و انحراف معیار 8/2 بوده است در کل می توان گفت حداقل در برخی اراضی کشاورزی استان اصفهان از نظر ظرفیت آب قابل استفاده، خاک با محدودیت مواجه است مدیریت منابع آب و خاک در مقیاس محلی و ملی و غلبه بر بحران خشکسالی در استان اصفهان نیازمند داشتن اطلاعات کافی از رفتار متفاوت خاک مناطق مختلف و جانمایی کاربری های متناسب با شرایط اکولوژیکی و خاک برای هر منطقه می باشد استفاده از نقشه های موضوعی و تجزیه و تحلیل جغرافیایی ویژگیهای خاک و ترکیب آن با لایه های مربوط به دیگر عوامل اکولوژیکی در سیستم اطلاعات جغرافیایی GIS و ارایه نتایج بصورت نقشه با مقیاس متناسب برای کاربران محلی و تصمیم گیران منطقه ای و ملی توسعه پایدار در بخش کشاورزی را ممکن می کند
نویسندگان
شیوه ارجاع
فتحی، مجتبی و رضایی، مصلح الدین و سعادتمند، غلامرضا،1388،برآورد ظرفیت آب قابل استفاده خاک در اراضی کشاورزی استان اصفهان،دومین همایش ملی اثرات خشکسالی و راهکارهای مدیریت آن،اصفهان