چکیده مقاله
این مطالعه بر اساس این فرضیه بنا شده که عمق خاک قابل استفاده برای گیاه جهت جذب رطوبت محدود به عمق ریشه نمی شود با طرح این فرضیه، یک پژوهش لایسیمتری در قالب طرح کاملا تصادفی به سه تیمار A,B,C و در سه تکرار بر روی گیاه سویا انجام شد تفاوت بین تیمارها، در برنامه ریزی آبیاری یعنی مقدار و زمان بندی آبیاری اعمال شد در تیمار شاهد A درصد تخلیه رطوبتی مجاز MAD 55% و مقدار آبیاری در حد جبران کمبود رطوبتی خاک تعیین شد در تیمار تنش B مقدار آبیاری برابر تیمار شاهد ولی با فاصله آبیاری بر اساس MAD=65% و در تیمار آبیاری مازاد C با وجود درصد تخلیه مجاز 65% مشابه B مقدار آبیاری با لحاظ 30% آب مازاد بر مقدار لازم جهت جبران کمبود رطوبتی خاک تعیین شد نتایج مطالعه نشان داد که تیمار تنش به دلیل درصد تخلیه بیشتر رطوبتی و به تعویق افتادن زمان آبیاری و عدم وجود ذخیره رطوبت کافی در اعماق خاک دچار تنش کم آبی شده و عملکرد آن در سطح معنی داری کمتر از تیمار شاهد بوده است اما در تیمار C با وجود تخلیه رطوبتی مازاد بر تیمار شاهد و به تعویق افتادن دور آبیاری، اثر قابل توجهی از تنش کم آبی در گیاه مشاهده نشده و به لحاظ عملکرد، در اکثر پارامترها تفاوت معنی داری با تیمار شاهد نداشت این پدیده نشان دهنده این واقعیت است که وجود رطوبت در لایه های زیر منطقه ریشه امکان استفاده از این ذخیره آبی را با استفاده از ایجاد اختلاف پتانسیل هیدرولیکی و برقرار شدن جریان صعودی فراهم کرده و می تواند بخشی از نیاز آبی گیاه را تامین کند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
پارسی نژاد، مسعود و لیاقت، عبدالمجید و روستایی، مرجان و نحوی نیا، محمدجواد،1388،بررسی امکان استفاده از گیاه از تلفات عمقی و برآورد واقعی راندمان کاربرد آب،دومین همایش ملی اثرات خشکسالی و راهکارهای مدیریت آن،اصفهان