چکیده مقاله
برای فائق آمدن بر مشکل خشکی و تاثیر آن بر کاهش تولید، می توان به دنبال بهبود و توسعه مقاومت به خشکی در این گیاهان بود تیمار نمودن بذر قبل از کاشت با ترکیبات شیمیایی و قرار دادن آن در دوره های آبدهی متناوب می تواند یک نوع سازگاری تدریجی در برابر خشکی برای گیاه فراهم نماید در این پژوهش به منظور تعیین بهترین روش مقاوم سازی بذرها به تنش خشکی، آزمایشی در قالب طرح اسپلیت اسپلیت پلات انجام شد تیمار اصلی شامل 4 سطح تنش خشکی 100%FC, 75%FC, 50%FC, 25%FC و تیمار فرعی شامل چهارگونه لگوم Trigonella foemum, Onobrychis sativa, villosa vicia و Lens culinaris و تیمار فرعی فرعی شامل روشهای مقاوم سازی در پنج سطح سولفات مس، سولفات روی، محلول بر، شاهد و خیس و خشک کردن متناوب در نظر گرفته شد صفات مورد ارزیابی شامل طول ریشه، طول ساقه، وزن تر ریشه و وزن تر ساقه بود برای اکثر شاخص ها، تفاوت معنی داری بین تیمارهای مقاوم سازی نسبت به شاهد دیده شد نتایج نشان داد که از بین روش های مقاوم سازی، تیمار خیس و خشک کردن به طور نسبی برای اکثر شاخص ها اثر مثبت داشته بویژه در جنس Trigonella این تاثیر بیشتر بوده است با مقایسه میانگین تیمارهای اعمال شده مشخص گردید که از نظر مقاومت به خشکی به ترتیب جنس های Trigonella, Onobrychis, Vicia و Lens در پتانسیل های مختلف اسمزی و روش های مقاوم سازی از رشد بهتری برخوردار بودند همچنین تیمارهای سولفات مس، محلول بر و سولفات روی به ترتیب در ایجاد سازگاری تدریجی بذور به تنش خشکی مؤثر بوده اند
کلیدواژه‌ها
نویسندگان
قاسم خداحامی
کارشناس ارشد مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی فارس
شیوه ارجاع
�داحامی، قاسم،1388،بررسی امکان مقاوم سازی بذر قبل از کاشت تحت تنش خشکی،دومین همایش ملی اثرات خشکسالی و راهکارهای مدیریت آن،اصفهان
ارائه‌شده در
مجموعه مقالات دومین همایش ملی اثرات خشکسالی و راهکارهای مدیریت آن25 اردیبهشت 1388 · اصفهان