چکیده مقاله
پس از گستذش و توسعه شبکه های آبیاری و زهکشی در سطح جهان که از سال 1950 تا سال 1980 به وقوع پیوست، اغلب دولت ها دریافتند که سرمایه گذاری برای تامین هزینه های جاری سالانه شبکه های آبیاری، با جمع آوری آب بها از کشاورزان امری مشکل است و این نتیجه به دست آمد که تشکیلات اداری متمرکز، فاقد کیفیت و توان عرضه خدمات آبیاری کارا بالاخص با تعداد زیادی مزارع کوچک می باشد استهلاک سریع تاسیسات زیربنایی، فرسودگی اراضی، افت کیفیت شبکه های آبیاری، توزیع نامناسب و اتلاف شدید منابع آب، فرآیند مدیریت متمرکز و با سیستم کنترل از بالادست بود افزایش دانش و سطح انتظار مشترکین همزمان با کاهش منابع آب و منابع مالی باعث گردید که تعداد زیادی از دولت ها تلاش نمایند تا مسدولیت های مدیریت آبیاری را از بخش دولتی به عرضه کنندگان محلی خدمات آب، نظیر شرکت های تعاونی و تولید و تشکل های مردمی منتقل نمایند از اوایل دهه 1980 سراسر جهان برای انتقال مدیریت شبکه های آبیاری از سازمان های دولتی به تشکلهای غیر دولتی تلاش فراوانی را بعه عمل آوردند این تلاش در هر دو گروه کشورهای پیشرفته و در حال توسعه مانند ایالات متحده و اندونزی ، کشورهای دارای نظام سرمایه داری و سوسیالیست شیلی و چین و کشورهای لیبرال و غیر لیبرال مکزیک و سودان مشاهده می گردد امید دولت ها بر این است که انتقال مدیریت آبیاری از بار هزینه هایی که از بابت آبیاری بر آنها تحمیل می شود خواهد کاست و تولید و سود کشاورزان تحت آبیاری را خواهد افزود، تا حدی که هر نوع افزایش حاصله در هزینه های آبیاری کشاورزان را پوشش داده و جبران نماید
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�ید نظرزاده، سید حسین و شا حسینی، مهدی و کشکولی، حیدر علی،1387،استفاده از تشکل های مردمی در مدیریت شبکه های آبیاری و زهکشی،دومین همایش ملی مدیریت شبکه های آبیاری و زهکشی،اهواز