چکیده مقاله
رودخانه گرگر یکی از شاخه های رودخانه کارون است که در ابتدای شهر شوشتر و در محل بندمیزان از آن جدا شده و پس از طی مسافت 78 کیلومتری مجددا در محل بندقیر با پیوستن به شاخه های شطیط و دز کارون بزرگ را تشکیل می دهد بهره برداری از این رودخانه در حال حاضر توسعه قابل توجهی یافته که این امر به همراه افزایش آلودگی های ناشی از کاربریهای استقرار یافته در حوضه و تخلیه پسابها و فاضلابها به این رودخانه موجبات افزایش غلظت آلاینده ها را فراهم آورده است احداث حوضچه های پرورش ماهی در حاشیه گرگر به همراه کشاورزی و بالاخص کشت برنج در تابستان که البته در شرایط خشکسالی فعلی ممنوع است و به تبع آنها تخلیه پساب حوضچه های پرورش ماهی، زه آبهای کشاورزی و همچنین تخلیه فاضلاب و کشتارگاه شوشتر به رودخانه، شرایط آلودگی این شاخه از کارون را مهیا نموده است نشانه های این آلودگی ها در طعم و بوی نامطبوع آبی که مصرف کنندگان گزارش داده اند و همچنین نتایج آزمایشاتی که بالا رفتن بار آلی، جامدات محصول و معلق را نشان می دهند، نمود پیدا کرده است نتایج آزمایش های بیولوژیکی نشان داده است که جمعیت غالب در اردیبهشت ماه سال جاری گونه های Oocyctacea از کلروفیسه ها بود اما متاسفانه در تیرماه اسیلاتوریا و انابنا گونه های آبهای آلوده از جلبکهای سبز آبی رشد بی رویه ای داشته اند که بسیار هشداد دهنده است و چنانکه کنترل در ورود فاضلاب ها و پسابها صورت نپذیرد می تواند مشکلات آتی بیشتری را در پیش داشته باشد دیگر پارامترهای مبین وضعیت کیفی و آلودگی رودخانه نظیر میزان املاح و نمکهای محلول آب، DO، BOD، COD، کل کلیفرم و فکال کلیفرم ها در این مطالعه مورد بررسی واقع گردیدند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�سینی زارع، نادر و سعادتی، نغمه و موبد، پریوش و کمایی، هاشم،1388،پایش کمی و کیفی رودخانه گرگر در خشکسالی 87- 86،دومین همایش ملی اثرات خشکسالی و راهکارهای مدیریت آن،اصفهان