چکیده مقاله
بالا بودن سطح ایستایی آب زیرزمینی یکی از مسائل مهمی است که میتواند موجب اختلال در انجام پروژههای عمرانی از قبیل ساخت تونل و عملیات گودبرداری گردد یکی از مرسومترین روشها برای پایین آوردن سطح آب زیرزمینی استفاده از چاههای پمپاژ است با توجه به اینکه در این سیستم هزینه حفر و تجهیز چاهها و پمپاژ قابل توجه است در نتیجه طراحی بهینه این سیستم نقش مهمی در کاهش هزینههای پروژه خواهد داشت در این تحقیق بهمنظور پایین آوردن سطح آب زیرزمینی در محدوده عملیات گودبرداری در یک آبخوان فرضی از مدلMGOاستفاده گردیده و جانمایی و نرخ بهینه پمپاژ چاهها به وسیله سه الگوریتم ژنتیک، تبرید شبیهسازی شده و جستجوی ممنوعه محاسبه و نتایج با یکدیگر مقایسه گردیده است نتایج نشان دهنده عملکرد بهتر الگوریتم تبرید شبیهسازی شده در حل مسئله بهینهسازی طراحی سیستم زهکشی آب زیرزمینی نسبت به دو الگوریتم دیگر در آبخوان فرضی است
کلیدواژهها
نویسندگان
سیدمحمدجواد داودی
دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی عمران آبهای زیرزمینی، دانشگاه شهید بهشتی
علی قاسمی نژاد
دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی عمران آبهای زیرزمینی، دانشگاه شهید بهشتی
مجتبی شوریان
استادیار دانشکده مهندسی آب و محیط زیست، دانشگاه شهید بهشتی
شیوه ارجاع
�اودی، سیدمحمدجواد و قاسمی نژاد، علی و شوریان، مجتبی،1394،بهینهسازی جانمایی و ظرفیت چاههای پمپاژ زهکشی با استفاده از مدل MGO،دهمین کنگره بین المللی مهندسی عمران،تبریز
ارائهشده در
مجموعه مقالات دهمین کنگره بین المللی مهندسی عمران15 اردیبهشت 1394 · تبریز