چکیده مقاله
واژه شرط در حقوق ایران از دیرباز از اهمیت و جایگاه بالایی بین متعاقدین برخوردار بوده است از این رو تبیین معنای واحدی برای این لفظ و نیز دایره شمول آن و همچنین تعیین معیارهای بطلان این شروط و تاثیر آن بر عقد ضمن خود، همواره محل مناقشه بین فقها بوده و هر گروه در این باب نظریات متفاوتی بیان داشته اند و در عصر حاضر نیز حقوقدانان معاصر هم با تکیه بر همین نظریات فقها، استدلال ها و دیدگاه های بروزتری در این زمینه ارائه نموده اند علی ایحال در حقوق ایران مقنن موارد بطلان شرط و نیز قابلیت سرایت آن به عقد در موارد خاص را تعیین و احصا نموده است که از جمله این موارد محصور، می توان به شروط غیر مبطل عقد اشاره نمود از این رو قانون گذار این شروط را به ۳ دسته، شروط غیر مقدور، نامشروع و بی فایده تقسیم نموده است که هر یک از این شروط دارای مبانی و معیارهای مخصوص به خود می باشد که هدف مورد نظر از پژوهش آتی نیز تبیین همین مبانی و نیز معیارهایی دخیل در بطلان شروط غیر مقدور به عنوان یکی از مصادیق شروط غیر مبطل و نیز تشریح سایر مباحث مرتبط با این شروط به روش تحلیلی توصیفی می باشد علی ایحال از دستاوردهای این پژوهش می توان به آگاهی سازی متعاقدین در قراردادهای منعقده فیمابین طرفین قرارداد اشاره نمود
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
پرویز، علی و قریشی، سید مهدی و نیکخواه سرنقی، رضا،1405،بررسی و تبیین زوایای مختلف شرط غیر مقدور در حقوق ایران،دهمین کنفرانس بین المللی مطالعات اجتماعی، حقوق و فرهنگ عامه،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات دهمین کنفرانس بین المللی مطالعات اجتماعی، حقوق و فرهنگ عامه31 خرداد 1405 · تهران