اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیک بر خودکارامدی مادران دارای کودک مبتلا به اختلال نارسایی توجه- بیش فعالی

چکیده مقاله

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیک بر خودکارآمدی مادران دارای کودک مبتلا به اختلالنارسایی توجه بیش فعالی انجام شد طرح پژوهش از نوع نیمه آزمایشی و به صورت پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترلو آزمایش بود در این پژوهش از نمونهگیری در دسترس استفاده شد بدین منظور از بین جامعه آماری این پژوهش کهکلیه ی مادران دارای کودک مبتلا به اختلال نارسایی توجه بیش فعالی در شهر نجف آباد در سال ۱۴۰۲ بود، تعداد ۳۰ نفراز مشارکت کنندگان که ملاک های ورود به پژوهش را داشتند به صورت دردسترس انتخاب و بصورت تصادفی در دو گروه۱۵ نفره آزمایش و کنترل گمارده شدند ابزار مورد استفاده در پژوهش حاضر مقیاس خودکارآمدی مادران برکلی ۲۰۰۵ بود رفتاردرمانی دیالکتیک در ۱۲ جلسه ی ۶۰ دقیقه ای بر روی گروه آزمایش انجام شد و در این مدت گروه کنترل مداخلهای دریافت نکرد داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS ۲۲ و با روش آماری تحلیل کواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرارگرفت نتایج تحلیل کواریانس حاکی از آن بود که رفتاردرمانی دیالکتیک بر خودکارآمدی گروه آزمایش در مرحله پس آزمونتاثیرگذار بوده است P

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

مرضیه بدیهی

دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد بادرود، بادرود، ایران

سعید ربانی

کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، واحد الکترونیک دانشگاه آزاد اسلامی

سعیده امیرخانی

کارشناسی، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نورواحد نجف آباد، نجف آباد، ایران

�دیهی، مرضیه و ربانی، سعید و امیرخانی، سعیده،1403،اثربخشی رفتار درمانی دیالکتیک بر خودکارامدی مادران دارای کودک مبتلا به اختلال نارسایی توجه- بیش فعالی،پنجمین کنفرانس ملی مطالعات آسیب شناسی روانی و روش های نوین درمان،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات پنجمین کنفرانس ملی مطالعات آسیب شناسی روانی و روش های نوین درمان28 شهریور 1403 · تهران