چکیده مقاله
مهمترین عامل اجتماعی شدن در زندگی هر انسان، تجارب دوران کودکی وی در محیط خانواده است فضای خانواده آکنده از مهر ومحبت، فداکاری و گذشت، صمیمیت و گرمی در عین حال گاهی توام با حسادت و رشک، دشمنی، کینه توزی، نفرت و خشم است؛ کودکان در جریان اجتماعی شدن این گونه عواطف را کنار والدین و خواهران و برادران خود تجربه می کنند اعضای خانواده آنقدر به هم وابسته هستند که هر نوع مشکل یا مسئله یک عضو خانواده به طور مستقیم یا غیر مستقیم بر زندگی سایر اعضاء تاثیر می گذارد به همین علت روانشناسان بالینی گاهی در درمان یک فردترجیح می دهند همه اعضای خانواده را از نزدیک ملاقات کنند روانشناسان سالهاست با ابداع روشهایی ویژه کوشیده اند تاثیر خانواده را بر چگونگی رشد شخصیت روشن کننداما در سیر این بررسی هابا مشکلات متعددی موجه بوده اند یکی از این مشکلات، نادیده گرفتن تاثیری است که کودکان بر رفتار والدین دارند اکثر محققان در گذشته تاثیر رابطه میان والدین و فرزندان را نوعی رابطه یک طرفه تلقی می کردند و تنها تاثیر رفتار والدین بر شخصیت فرزندان در نظر می گرفتند یعنی به اثرهایی که کودکان بر کل رفتار والدین داشتند توجه چندانی نمی شد، مشکل دوم در مطالعه خانواده به تغییراتی مربوط است که هر چند صباح در نگرش و رفتار مردم نسبت به فرزندپروری به وجود می آید، تا نیم قرن پیش، بسیاری از والدین انتظار داشتند که فرزندان آنها بی چون و چرا از اوامر آنها پیروی می کنند، ولی در حال حاضر بسیاری از والدینهای واقع بین دیگر چنین انتظاراتی را ندارند با توجه به گسترش اطلاعات در مورد شیوه های فرزند پروری نگرش والدین نیز در بسیاری از زمینه ها دستخوش تغییر شده است به نظر می رسد که در قرن معاصر، والدین نسبت به نیازهای فرزندان خود آگاهتر ، هشیارتر و احتمالا انعطاف پذیرترند
کلیدواژهها
نویسندگان
محمد رضاپورعسکری
لیسانس آموزش ابتدایی
مصطفی احمدی
لیسانس آموزش ابتدایی
هادی الهی
لیسانس آموزش ابتدایی
محمدرضا دلربا نقاب
لیسانس آموزش ابتدایی
شیوه ارجاع
�ضاپورعسکری، محمد و احمدی، مصطفی و الهی، هادی و دلربا نقاب، محمدرضا،1403،بررسی نقش خانواده در پرورش خلاقیت دانش آموزان،اولین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم تربیتی، مدیریت و علوم اجتماعی،تبریز
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین کنفرانس بین المللی روانشناسی، علوم تربیتی، مدیریت و علوم اجتماعی31 خرداد 1403 · تبریز