نقش هوش معنوی در بهبود امید به زندگی در دوران جوانی

چکیده مقاله

هوش معنوی به عنوان ظرفیت شناختی، اخلاقی و معنایی انسان، دارای آثار عمیقی در بهبود ابعاد مختلف زندگی از جمله امید به زندگی است این مقاله به مرور نقش و تاثیرات هوش معنوی در ارتقای امید به زندگی در دوران جوانی پرداخته است نظریه اسنایدر ۱۹۸۹ در زمینه امید که بر دو مولفه اصلی «راه یابی» و «انگیزش» متمرکز است، به عنوان محور اصلی بحث در همراهی با مدل چهار بعدی هوش معنوی کینگ ۲۰۰۸ انتخاب شد پژوهش ها در ایران و جهان نشان می دهند که هوش معنوی، از طریق تقویت معنابخشی به اهداف زندگی جوانان و تاثیر مثبت در تنظیم هیجانات، می تواند در بهبود مولفه های امید به زندگی عمل کند همچنین، ارتباط مستقیم بین هوش معنوی و تحمل استرس، ارتقای خودآگاهی متعالی و توسعه تاب آوری معنوی تایید شده است این ویژگی ها، توانمندی های شناختی و احساسی نوجوانان و جوانان را برای مقابله با موانع و دستیابی به اهداف افزایش می دهند تحلیل تلفیقی یافته ها حاکی از آن است که آموزش هوش معنوی، سازوکارهایی مانند معنا جویی، هدف مندی و خودآگاهی متعالی را تقویت کرده و مسیرهای دستیابی به امید را برای جوانان تحکیم می بخشد همچنبن مداخله های معنوی نه تنها بر شاخص های روانی مثبت اثرگذارند، بلکه در شرایط اجتماعی دشوار، عامل محافظتی در برابر ناامیدی و فرسودگی روانی محسوب می شوند در نتیجه، ترویج هوش معنوی در نظام آموزشی و مشاوره ای جوانان اقدامی ضروری برای ارتقای امید و بهزیستی روانی به شمار می رود

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

بهار زینل

کارشناس ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران

رزومه علمی کاربران

درباره سیویلیکاتبلیغات در سیویلیکاآمار علمی ایرانتقویم علمی ایرانداده کاوی مقالاتطرح های پژوهشی

در صورتی که می خواهید در اثر پژوهشی خود به این مقاله ارجاع دهید، به سادگی می توانید از عبارت زیر در بخش منابع و مراجع استفاده نمایید: زینل، بهار،1404،نقش هوش معنوی در بهبود امید به زندگی در دوران جوانی،یازدهمین کنفرانس بین المللی و دوازدهمین کنفرانس ملی یافته های نوین در مدیریت، روان شناسی و حسابداری،تهران،https://civilica.com/doc/2595167

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات یازدهمین کنفرانس بین المللی و دوازدهمین کنفرانس ملی یافته های نوین در مدیریت، روان شناسی و حسابداری30 بهمن 1404 · تهران