چکیده مقاله
با ظهور نظام سلامت هوشمند داده های پزشکی بیمار شامل پرونده الکترونیک سلامت، نتایج آزمایشگاهی، تصاویر تشخیصی و داده های تولید شده توسط ابزارهای پوشیدنی به عنوان یک دارایی نامشهود حیاتی و استراتژیک مطرح شده اند این تحول دیجیتال پرسش های بنیادینی را در حوزه فقه و حقوق ایجاد کرده است، مهم ترین آن تعیین ماهیت حقوقی و حدود مالکیت بیمار بر این داده ها است این پژوهش با رویکرد تحلیلی توصیفی و با استفاده از روش تحقیق فقهی حقوقی به بررسی مبانی نظری مالکیت، سلطه، حق اختصاص و حق انتفاع در فقه امامیه و حقوق ایران پرداخته و جایگاه داده های پزشکی را در این چارچوب ها ارزیابی می کند تحلیل ها نشان می دهد که اطلاق مالکیت کامل به بیمار با توجه به ماهیت اشتراکی و عمومی بخشی از این داده ها در نظام سلامت چالش برانگیز است؛ همچنین حقوق فعلی ایران به طور صریح مالکیت را به بیمار اعطا نکرده بلکه بیشتر بر حریم خصوصی و امنیت داده ها تمرکز دارد یافته ها حاکی از آن است که بهترین مدل فقهی حقوقی پذیرش مفهومی به نام حق اختصاص تقویت شده Enhanced Right of Control برای بیمار است که فراتر از حق انتفاع بوده اما محدودتر از مالکیت کامل شرعی به معنای سنتی است و شامل حق رضایت آگاهانه، کنترل بر پردازش و امکان رجوع است نتیجه گیری تحقیق بر لزوم تدوین یک چارچوب قانونی متمرکز برای تضمین حقوق بیمار در عصر هوشمندسازی تاکید دارد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
در صورتی که می خواهید در اثر پژوهشی خود به این مقاله ارجاع دهید، به سادگی می توانید از عبارت زیر در بخش منابع و مراجع استفاده نمایید: اسدی کوهباد، هرمز و جانی، آزیتا،1404،بررسی فقهی و حقوقی مالکیت داده های پزشکی بیمار در نظام سلامت هوشمند،دوازدهمین کنگره بین المللی تحقیقات بین رشته ای در علوم انسانی اسلامی، فقه، حقوق و روانشناسی،تهران،https://civilica.com/doc/2603432
ارائهشده در
مجموعه مقالات دوازدهمین کنگره بین المللی تحقیقات بین رشته ای در علوم انسانی اسلامی، فقه، حقوق و روانشناسی30 بهمن 1404 · تهران