چکیده مقاله
شهر اصفهان به عنوان یکی از شاخص ترین نمونه های معماری ایرانی اسلامی نقش برجسته ای در شکل گیری و توسعه الگوهای فضایی مفهومی و زیبایی شناختی این سبک ایفا کرده است هدف از این پژوهش بررسی و ارزیابی شاخصه های معماری ایرانی اسلامی در اصفهان با تاکید بر دوره صفوی است؛ دوره ای که در آن اصفهان به مرکز هنر و معماری ایران تبدیل شد روش تحقیق به صورت توصیفی تحلیلی بوده و بر پایه مطالعات میدانی، منابع تاریخی و تحلیل کالبدی بناهای برجسته شهر شکل گرفته است یافته های پژوهش نشان می دهد که معماری این شهر مبتنی بر اصولی همچون تقارن، مرکزیت، سلسله مراتب فضایی، بهره گیری از نور طبیعی و تزیینات هنری مانند کاشی کاری، گچبری و مقرنس کاری است بناهایی نظیر مسجد امام، مسجد شیخ لطف الله، پل خواجو و میدان نقش جهان نمودهای عینی این ویژگی ها هستند و بیانگر پیوند عمیق میان فرم، عملکرد و معنا در معماری ایرانی اسلامی می باشند همچنین ساختار شهری اصفهان در دوره صفوی بر اساس سازمان دهی فضایی هدفمند و هماهنگ با مفاهیم دینی و اجتماعی طراحی شده است که الگویی ارزشمند برای طراحی شهری معاصر به شمار می آید در پایان پژوهش بر ضرورت بازشناسی و بهره گیری از اصول معماری ایرانی اسلامی در طراحی های نوین تاکید دارد و پیشنهاد می شود این الگوها با نیازهای امروز تلفیق شده و در جهت حفظ هویت معماری ایرانی مورد استفاده قرار گیرند
کلیدواژهها
نویسندگان
محمدمهدی نجفی
دانشجوی کارشناسی معماری دانشگاه ملی مهارت فنی و حرفه ای کرمانشاه ایران
اشکان حقی گله دار
دانشجوی کارشناسی معماری دانشگاه ملی مهارت فنی و حرفه ای کرمانشاه ایران
امید نوری ظفرآبادی
دانشجوی کارشناسی معماری دانشگاه ملی مهارت فنی و حرفه ای کرمانشاه ایران
رامین بیات
مدرس گروه معماری و شهرسازی دانشگاه ملی مهارت فنی و حرفه ای کرمانشاه ایران
محمدحسین پورشاهمرادی
مدرس گروه معماری و شهرسازی دانشگاه ملی مهارت فنی و حرفه ای کرمانشاه ایران
شیوه ارجاع
نجفی، محمدمهدی و حقی گله دار، اشکان و نوری ظفرآبادی، امید و بیات، رامین و پورشاهمرادی، محمدحسین،1404،بررسی و ارزیابی معماری ایرانی اسلامی در اصفهان،دومین کنفرانس بین المللی عمران، معماری، توسعه و بازآفرینی زیرساخت های شهر�
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی عمران، معماری، توسعه و بازآفرینی زیرساخت های شهری30 بهمن 1404