بررسی و تحلیل پراکنش فضای سبز شهری با رویکرد عدالت اجتماعی (نمونه موردی شهر شیراز)

چکیده مقاله

عدالت مفهومی مناقشه برانگیز است از این رو صورت بندی های متفاوتی از آن تاکنون ارائه شده است در صورت بندی های پیشین عدالت اجتماعی به حالت توزیعی و جبرانی در شهر تقلیل یافته است و در صورت بندی های معاصر از عدالت اجتماعی به عنوان یک گفتمان انتقادی که هدفش حذف تبعیض، کاهش فقر، جدایی گزینی اجتماعی و سلطه است یاد می شود اهمیت و نقش فضای سبز در حیات و توسعه شهرها تا حدی است که از آن به عنوان یکی از شاخص های توسعه پایدار یاد می شود از طرفی دیگر توسعه پایدار شهری منوط به تحقق عدالت اجتماعی و تضمین کیفیت مناسب زندگی برای همه شهروندان است در این راستا با استفاده از روش شناسی تحلیلی تطبیقی به بررسی سرانه فضای سبز شهری شهر شیراز و آگاهی از چگونگی توزیع جغرافیایی آن به منظور رعایت اصل عدالت و ساماندهی زیست محیطی اجتماعی پرداخته شده است نتایج بررسی نشان می دهد که در شهر شیراز فضای سبز موجود از یک عدم تناسب نسبی برخوردار است؛ به نحوی که بالاترین فضای سبز شهر به ترتیب در مناطق ۴، ۱۰، ۹ و کمترین سرانه فضای سبز که از استاندارد وزارت راه و شهرسازی هم کمتر است مربوط به منطقه ۸ بافت تاریخی شهر شیراز می باشد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

مصطفی قادری دهکردی

دکتری شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

سیده فاطمه حسینی

دانشجوی دکتری مهندسی کامپیوتر، معاون آموزشی مجتمع پویااندیشان، علوی، شیراز، ایران

قادری دهکردی، مصطفی و حسینی، سیده فاطمه،1404،بررسی و تحلیل پراکنش فضای سبز شهری با رویکرد عدالت اجتماعی (نمونه موردی شهر شیراز)،دومین کنفرانس بین المللی عمران، معماری، توسعه و بازآفرینی زیرساخت های شهر�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی عمران، معماری، توسعه و بازآفرینی زیرساخت های شهری30 بهمن 1404