چکیده مقاله
اختلال وسواس فکری عملی از شایع ترین و ناتوان کننده ترین اختلالات روانی است که با افکار مزاحم و رفتارهای تکراری همراه بوده و به طور جدی کیفیت زندگی بیماران را تحت تاثیر قرار می دهد پژوهش ها نشان می دهند محیط فیزیکی و طراحی فضاهای درمانی علاوه بر مداخلات دارویی و روان درمانی نقشی اساسی در کاهش استرس و اضطراب بیماران دارند؛ اما اغلب مراکز درمانی بدون توجه به نیازهای روان شناختی و ویژگی های خاص این بیماران طراحی می شوند که می تواند موجب تشدید علائم و کاهش اثربخشی درمان گردد عواملی همچون نورپردازی نامناسب، تراکم فضایی بالا، نبود محرک های آرامش بخش و فقدان فضاهای شخصی سازی شده سطح تنش بیماران را افزایش داده و روند درمان را مختل می سازند از این رو بررسی و به کارگیری اصول طراحی متناسب با ویژگی های شناختی و عاطفی بیماران مبتلا به OCD به عنوان یک مداخله غیر دارویی و کم هزینه ضرورتی انکارناپذیر برای ارتقای کیفیت تجربه درمانی و بهبود خدمات سلامت روان به شمار می رود هدف اصلی این مطالعه تحلیل تاثیر طراحی فضاهای درمانی بر کاهش استرس و اضطراب در بیماران مبتلا به OCD و ارائه راهکارهای طراحی متناسب با نیازهای آنان است روش پژوهش، توصیفی تحلیلی و از نظر نتیجه کاربردی است و با بررسی نمونه های واقعی و تحلیل معیارهای محیطی و روان شناختی انجام شده است نتایج پژوهش نشان می دهد که طراحی فضاهای درمانی با تاکید بر نور طبیعی، رنگ های آرامش بخش، کاهش ازدحام، ایجاد فضاهای نیمه خصوصی و استفاده از عناصر طبیعت می تواند به شکل معناداری میزان اضطراب و استرس بیماران مبتلا به OCD را کاهش دهد و روند بهبودی را تسهیل نماید
کلیدواژهها
نویسندگان
مهراد مشیری
کارشناسی ارشد مهندسی معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران غرب تهران، ایران
مهناز رضائی
استادیار گروه هنر و معماری دانشگاه خاتم تهران، ایران
محمدرضا سلیمانی
گروه معماری دانشکده هنر و معماری واحد تهران غرب دانشگاه آزاد اسلامی تهران، ایران
شیوه ارجاع
مشیری، مهراد و رضایی، مهناز و سلیمانی، محمدرضا،1404،تاثیر طراحی فضاهای درمانی بر کاهش استرس و اضطراب در بیماران مبتلا به اختلال وسواس فکری-عملی (OCD)،دومین کنفرانس بین المللی عمران، معماری، توسعه و بازآفرینی زیرساخت های شهر�
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی عمران، معماری، توسعه و بازآفرینی زیرساخت های شهری30 بهمن 1404