طراحی فضای آموزشی برای کودکان اوتیسم از نظر روانشناختی رنگ

چکیده مقاله

اختلال طیف اوتیسم ASD یکی از ناهنجاری های رشد عصبی است که معمولا در سه سال نخست زندگی بروز می کند و با چالش هایی در تعاملات اجتماعی، ارتباطات کلامی و غیرکلامی و رفتارهای تکراری مشخص می شود مطالعات اخیر نشان می دهد که کودکان اوتیستیک نسبت به محرک های محیطی از جمله نور، صدا و به ویژه رنگ، حساسیت بیشتری دارند رنگ به عنوان یکی از بنیادی ترین عناصر طراحی معماری تاثیر عمیقی بر واکنش های عصبی، هیجانی و رفتاری افراد می گذارد در کودکان مبتلا به اوتیسم انتخاب نامناسب رنگ می تواند موجب اضطراب، بیش تحریکی یا انزوا شود، در حالی که استفاده هدفمند از طیف های آرام و متعادل، احساس امنیت، تمرکز و آرامش را افزایش می دهد پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش رنگ در بهبود کیفیت تعاملات رفتاری، شناختی و یادگیری کودکان اوتیسم و ارائه ی اصول طراحی رنگ محور برای فضاهای آموزشی آنان انجام شده است نتایج تحقیقات روانشناسی محیطی و عصب شناسی نشان می دهد که رنگ های سرد مانند آبی و سبز می توانند با کاهش تحریک پذیری حسی و ایجاد حس تعادل، تمرکز و آرامش ذهنی را تقویت کنند؛ در حالی که رنگ های گرم و تند مانند قرمز یا نارنجی ممکن است باعث افزایش استرس و بی قراری شوند بنابراین طراحی معماری فضاهای آموزشی و درمانی برای کودکان اوتیسم باید بر پایه ی درک علمی از ادراک حسی، روانشناسی رنگ و نیازهای فردی آنان استوار باشد تا محیطی سازنده، امن و الهام بخش برای رشد هیجانی، شناختی و خلاقیت فراهم گردد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

حسن قاسمی

دانشجوی کارشناسی دانشگاه ملی مهارت شهید محسن مهاجر اصفهان

مهسا یوسف زاده

استاد مدعو گروه معماری دانشگاه ملی مهارت شهید محسن مهاجر اصفهان

قاسمی، حسن و یوسف زاده، مهسا،1404،طراحی فضای آموزشی برای کودکان اوتیسم از نظر روانشناختی رنگ،دومین کنفرانس بین المللی عمران، معماری، توسعه و بازآفرینی زیرساخت های شهر�

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی عمران، معماری، توسعه و بازآفرینی زیرساخت های شهری30 بهمن 1404