چکیده مقاله
در دهه های اخیر افزایش نرخ تشخیص اختلالات طیف اوتیسم ASD و بیش فعالی ADHD ضرورت بازنگری در طراحی فضاهای آموزشی را دو چندان کرده است رویکرد سنتی در طراحی کلاس های درس اغلب بدون در نظر گرفتن تفاوت های ساختاری در پردازش حسی این کودکان تدوین شده که منجر به بیش تحریکی حسی و افزایش سطح اضطراب کورتیزول در مغز آنها می گردد این پژوهش با هدف گذار از محیط های صرفا آموزشی به سمت فضاهای درمانگر و آرامش بخش، به بررسی نقش نوروتکچر معماری عصب شناسانه در تعدیل پاسخ های فیزیولوژیک مغز می پردازد روش تحقیق در این مقاله توصیفی تحلیلی و بر پایه مطالعات عصب شناسی است یافته های پژوهش نشان می دهد که با به کارگیری مولفه هایی نظیر زون بندی، حسی توالی فضایی پیش بینی پذیر و اتاق های گریز Escape Spaces ، می توان فعالیت سیستم عصبی سمپاتیک را در کودکان اوتیسم و بیش فعال کاهش داد نتایج تحقیق حاکی از آن است که معماری با تغییر در متغیرهای کالبدی همچون هندسه فضا، دما، رنگ و نور و کیفیت آکوستیک نه تنها یک بستر فیزیکی بلکه به عنوان یک ابزار غیر دارویی Intervention در فرآیند درمان و بهبود تمرکز این کودکان عمل می کند در نهایت مدل پیشنهادی برای طراحی کلاس های درس پاسخگو به نیازهای عصبی ارائه می گردد که اولویت آن تامین آرامش روانی به عنوان پیش نیاز یادگیری است
کلیدواژهها
نویسندگان
شبنم محدثی
کارشناس ارشد معماری داخلی
شبنم محدثی
کارشناس ارشد معماری داخلی
شیوه ارجاع
محدثی، شبنم،1405،معماری به مثابه درمان گذار از فضاهای آموزشی به فضاهای آرامش بخش با تکیه بر اصول نوروتکچر برای کودکان اوتیسم و ADHD،هفدهمین همایش بین المللی ایده های نوین در معماری، شهرسازی، جغرافیا و محیط زیست پایدار،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات هفدهمین همایش بین المللی ایده های نوین در معماری، شهرسازی، جغرافیا و محیط زیست پایدار13 خرداد 1405 · مشهد