چکیده مقاله
هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی شعردرمانی گروهی بر احساس شادکامی، رضایت از زندگی و خوش بینی در افراد بزرگسال است این پژوهش یک مطالعه نیمه آزمایشی با استفاده از طرح پیش آزمون، پس آزمون بدون گروه کنترل است جامعه آماری پژوهش شامل افراد بزرگسال ۲۰ تا ۶۰ ساله شهر تهران و شیراز در سال ۱۴۰۴ است نمونه مورد نظر شامل ۵۰ نفر از بزرگسالانی بود که به صورت نمونه گیری در دسترس و داوطلبانه انتخاب شدند جلسات در قالب سه جلسه در هفته به مدت سه ماه در شبکه واتس آپ اجرا گردید به منظور جمع آوری داده ها پرسشنامه جهات شادکامی پترسون ۲۰۰۶ ، پرسشنامه کیفیت رضایت و لذت از زندگی اندیکت و همکاران ۱۹۹۳ و پرسشنامه جهت گیری زندگی خوش بینی شییر و کارور ۱۹۸۵ مورد استفاده قرار گرفت داده ها به وسیله نرم افزار SPSS۲۳ و با آزمون t مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند نتایج این آزمون نشان داد که شعردرمانی گروهی به طور معناداری بر شادکامی، رضایت از زندگی و خوش بینی تاثیر می گذارد و در ادامه به منظور بررسی نوع این تاثیر، میانگین و انحراف معیار هر متغیر، قبل و بعد از مداخله شعردرمانی گروهی مقایسه شد که نتایج نشان داد شعردرمانی گروهی به طور معناداری شادکامی، رضایت از زندگی و خوش بینی را افزایش داده است بنابراین، متخصصان روانشناسی و درمانگران می توانند از روشهای برگرفته از ادبیات به ویژه شعر درمانی برای مداخله در بهداشت روانی افراد استفاده نمایند
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�ردبار، حدیث و هراتیان، فرزانه،1404،بررسی اثربخشی شعردرمانی گروهی بر احساس شادکامی، رضایت از زندگی و خوش بینی در افراد بزرگسال،دهمین کنفرانس بین المللی و یازدهمین کنفرانس ملی یافته های نوین در مدیریت، روانشناسی و حسابداری،تهران
ارائهشده در
مجموعه مقالات دهمین کنفرانس بین المللی و یازدهمین کنفرانس ملی یافته های نوین در مدیریت، روانشناسی و حسابداری31 شهریور 1404 · تهران