چکیده مقاله
جرائم در یک تقسیم بندی کلی و عرفی، به غیر قابل گذشت و قابل گذشت تقسیم می شوند جرائم قابل گذشته در مفهوم مضیق خود به آن دسته از جرائمی اطلاق می شود که فرایند کیفری آن تنها با شکایت زیان دیده از جرم، به جریان افتاده و با گذشت او در هر مرحله، این فرایند با صدور قرار موقوفی، متوفق می گردد در سیاست کیفری ایران، این جرائم از مفهوم واحدی تبعیت کرده و تغییر مصادیق قانونی آن و ابداع برخی نهادهای مشابه، خللی به اصالت مفهومی آن وارد نکرده است در قانون آیین دادرسی کیفری و قانون مجازات اسلامی مصوب 1392 نیز این مرزبندی و جداسازی تا حدودی مورد توجه قانون گذار قرار گرفته است این مقاله سعی دارد با توجه به قانون کاهش مجازات تعریزی مصوب 1392 جرایم قابل گذشت در این قانون را مشخص کند و به سوال پاسخ دهد که قانونگذار از چه معیاری جهت قابل گذشت و خصوصی کردن این جرایم استفاده کرده است؟
کلیدواژهها
نویسندگان
شهرام شجاعی
دانشجوی دوره دکتری، گروه حقوق جرا و جرم شناسی، پردیس علوم و تحقیقات خوزستان، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
عیسی بنی نعیمه
گروه حقوق جزا و جرم شناسی، واحد آبادان، دانشگاه آزاد اسلامی، آبادان، ایران
شیوه ارجاع
�جاعی، شهرام و بنی نعیمه، عیسی،1399،تحلیل و بررسی جرایم قابل گذشت در قانون کاهش مجازات حبس مصوب 1399/02/23 مجلس شورای اسلامی،کنفرانس بین المللی حقوق، روانشناسی، علوم تربیتی و رفتاری،کرج
ارائهشده در
مجموعه مقالات کنفرانس بین المللی حقوق، روانشناسی، علوم تربیتی و رفتاری30 شهریور 1399 · کرج