چکیده مقاله
در دهه های اخیر، گسترش فناوری های اطلاعات و ارتباطات موجب تحول عمیقی در نظام های آموزشی جهان شده است مدارس به عنوان مهم ترین نهادهای آموزشی، بیش از هر زمان دیگری تحت تاثیر فناوری های نوین قرار گرفته اند و بهره گیری از ابزارهایی مانند سامانه های یادگیری الکترونیکی، محتوای دیجیتال، کلاس های هوشمند و شبکه های آموزشی به یکی از الزامات آموزش معاصر تبدیل شده است در ایران نیز طی سال های گذشته تلاش هایی برای ورود فناوری های آموزشی به مدارس صورت گرفته و طرح هایی مانند هوشمندسازی مدارس، توسعه شبکه های آموزشی و تولید محتوای الکترونیکی اجرا شده است با این حال، میزان تحقق اهداف این طرح ها با چالش ها و محدودیت هایی همراه بوده است فناوری های آموزشی می توانند به بهبود کیفیت یادگیری، افزایش تعامل میان معلم و دانش آموز، تسهیل دسترسی به منابع آموزشی متنوع و تقویت مهارت های تفکر انتقادی و حل مسئله کمک کنند استفاده از ابزارهای دیجیتال در کلاس درس امکان ارائه محتوای چندرسانه ای، یادگیری تعاملی و آموزش فردمحور را فراهم می کند و به معلمان کمک می کند تا شیوه های تدریس خود را متنوع تر و اثربخش تر سازند همچنین، فناوری های آموزشی می توانند فرصت های یادگیری را از محدودیت های زمانی و مکانی رها کرده و زمینه آموزش ترکیبی و آموزش از راه دور را فراهم کنند با وجود این ظرفیت ها، اجرای موثر فناوری های آموزشی در مدارس ایران با موانع متعددی روبه رو است یکی از مهم ترین این موانع، کمبود زیرساخت های مناسب فناوری در بسیاری از مدارس، به ویژه در مناطق محروم و روستایی است ضعف در دسترسی به اینترنت پایدار و پرسرعت، کمبود تجهیزات سخت افزاری مانند رایانه و تخته های هوشمند، و محدودیت در نگهداری و به روزرسانی این تجهیزات از جمله چالش های زیرساختی به شمار می روند علاوه بر این، کمبود آموزش های تخصصی برای معلمان در زمینه استفاده موثر از فناوری های آموزشی نیز از موانع مهم محسوب می شود؛ بسیاری از معلمان با وجود تمایل به استفاده از فناوری، مهارت های لازم برای طراحی و اجرای آموزش مبتنی بر فناوری را به طور کامل در اختیار ندارند از دیگر چالش های موجود می توان به محدودیت منابع مالی، نبود برنامه ریزی منسجم در سطح کلان، ضعف در تولید محتوای آموزشی بومی و متناسب با برنامه های درسی، و نگرش های سنتی نسبت به فرایند آموزش اشاره کرد در برخی موارد، استفاده از فناوری به جای آنکه به تحول در روش های یاددهی–یادگیری منجر شود، صرفا به جایگزینی ابزارهای سنتی با ابزارهای دیجیتال محدود شده است این امر نشان می دهد که ادغام موفق فناوری در آموزش نیازمند تغییرات عمیق تری در ساختار برنامه درسی، روش های تدریس و فرهنگ آموزشی است در مجموع، توسعه و نهادینه سازی فناوری های آموزشی در مدارس ایران مستلزم توجه هم زمان به زیرساخت های فنی، توانمندسازی معلمان، تولید محتوای آموزشی مناسب و تدوین سیاست های آموزشی منسجم است تنها در صورتی که این عوامل به صورت هماهنگ مورد توجه قرار گیرند، می توان از ظرفیت های فناوری برای ارتقای کیفیت آموزش و یادگیری در مدارس بهره برداری موثر کرد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�زیزی، کالی و هاشمی، آمینه و حسین زاده، گوهر و خیروی، ماهرخ،1404،جایگاه فناوری های آموزشی در مدارس ایران و موانع اجرایی آن،اولین کنفرانس بین المللی و جشنواره کشوری مدارس شاد با رویکردهای فرهنگی، هنری، مهارتی، آموزشی، دینی، تربیتی و مدیریتی،بوشهر
ارائهشده در
مجموعه مقالات اولین کنفرانس بین المللی و جشنواره کشوری مدارس شاد با رویکردهای فرهنگی، هنری، مهارتی، آموزشی، دینی، تربیتی و مدیریتی9 اسفند 1404 · بوشهر