چکیده مقاله
امید به آینده یکی از مهم ترین مولفه های سلامت روان، پویایی فردی و موفقیت تحصیلی دانش آموزان به شمار می رود و نقش تعیین کننده ای در افزایش انگیزه، تاب آوری، مسئولیت پذیری و برنامه ریزی برای آینده دارد در سال های اخیر، گسترش چالش های اجتماعی، فرهنگی و روان شناختی، ضرورت توجه به عوامل تقویت کننده امید را بیش از گذشته آشکار ساخته است در این میان، آموزش دینی به عنوان یکی از ارکان اساسی نظام تعلیم و تربیت اسلامی، می تواند با انتقال ارزش های الهی، تقویت ایمان، ایجاد نگرش مثبت نسبت به زندگی و پرورش روحیه توکل، صبر، تلاش و امیدواری، نقش مهمی در شکل گیری آینده نگری مثبت دانش آموزان ایفا کند پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش آموزش دینی در تقویت امید به آینده انجام شده و با بهره گیری از روش توصیفی تحلیلی و مطالعه کتابخانه ای، به تحلیل دیدگاه های اندیشمندان حوزه تعلیم و تربیت، روان شناسی و منابع اسلامی پرداخته است یافته های پژوهش نشان می دهد که آموزش دینی، هنگامی که با روش های آموزشی فعال، کاربردی و متناسب با نیازهای نسل امروز ارائه شود، می تواند احساس معنا در زندگی، اعتماد به نفس، خودکارآمدی، انگیزه پیشرفت، تاب آوری و امید به آینده را در دانش آموزان افزایش دهد همچنین نتایج بیانگر آن است که نقش معلمان، خانواده، محیط مدرسه و شیوه انتقال مفاهیم دینی در میزان اثربخشی آموزش دینی بسیار مهم است بر این اساس، بهره گیری از رویکردهای تربیتی مبتنی بر امید، تقویت پیوند میان آموزه های دینی و مسائل واقعی زندگی و ایجاد فضای آموزشی حمایت گر می تواند زمینه رشد شخصیت متعادل و آینده نگر دانش آموزان را فراهم سازد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�رویشی، شمسی و عدلی رخنه، مونس و دادخواه، فاطمه و نوروزیان قالیباف، مهدی و آوخ، آرزو،1404،آموزش دینی و تاثیر آن بر تقویت امید به آینده،دومین همایش بین المللی تحولات نوین در علوم تربیتی، روانشناسی و آموزش و پرورش،ارومیه
ارائهشده در
همایش ملی نهج البلاغه حکمرانی عمومی و خصوصی در مسیر ایران آینده15 بهمن 1404 · چالوس