بررسی رابطه سازگاری زناشویی با گرایش به فرزند آوری و هوش هیجانی فرزندان

چکیده مقاله

هدف مطالعه حاضر بررسی رابطه سازگاری زناشویی با گرایش به فرزند آوری و هوش هیجانی فرزندان در شهر تهران است این مطالعه از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه اجراء، توصیفی از نوع همبستگی بود جامعه آماری پژوهش حاضر کلیه افراد متأهل مراجعه کننده به مراکز مشاوره خانواده شهر تهران در بازده زمانی نیمه اول سال 1398 بود از میان کلیه مراکز مشاوره سطح تهران یک مرکز مشاوره به عنوان نمونه انتخاب شد که در بازده زمانی نیمه اول سال 1398، تعداد 63 نفر مراجعه کننده متأهل داشته است که کلیه آنها به عنوان نمونه با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند برای جمع آوری اطلاعات پژوهش از دو روش کتابخانه ای و میدانی استفاده شد در بخش میدانی برای جمع آوری اطلاعات مورد نیاز پژوهش، ازپرسشنامه های استاندارد هوش هیجانی شوت و همکاران 1998 ، سازگاری زناشویی گراهام بی اسپنیر DAS و پرسشنامه ترجیج باروری محمدی و صیفوری 1392 استفاده گردید سپس برای تجزیه و تحلیل داده های پژوهش از نرم افزار آماری SPSS 22 استفاده گردید نتایج مطالعه نشان داد، بین سازگاری زناشویی با گرایش به فرزند آوری، رابطه معنادار وجود دارد همچنین نتایج نشان داد، بین سازگاری زناشویی با هوش هیجانی فرزندان، رابطه معنادار وجود دارد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

شیرین گل کریم

کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی

گل کریم، شیرین،1398،بررسی رابطه سازگاری زناشویی با گرایش به فرزند آوری و هوش هیجانی فرزندان،کنفرانس بین المللی علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره، آموزش و پژوهش،تهران

ارائه‌شده در

مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره، آموزش و پژوهش30 آذر 1399 · تهران