بررسی رابطه استفاده مسئله ساز از فضای مجازی با سلامت روان کودکان و نوجوانان

چکیده مقاله

مانند دسترسی گسترش روزافزون فناوری های ارتباطی و استفاده گسترده کودکان و نوجوانان از فضای مجازی و شبکه های اجتماعی توجه پژوهشگران را به پیامدهای روان شناختی این پدیده جلب کرده است اگرچه فضای مجازی فرصت های ارزشمندی آسان به اطلاعات، یادگیری، ارتباطات اجتماعی و سرگرمی را فراهم می کند اما استفاده مسئله ساز و کنترل نشده از آن می تواند سلامت روان کودکان و نوجوانان را با چالش هایی مواجه سازد هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه استفاده مسئله ساز از فضای مجازی با سلامت روان کودکان و نوجوانان و شناسایی مهم ترین پیامدها و راهکارهای پیشگیرانه در این زمینه است این پژوهش به روش مروری و با رویکرد توصیفی تحلیلی انجام شده است اطلاعات مورد نیاز با استفاده از منابع علمی، مقالات پژوهشی و مطالعات مرتبط با موضوع استفاده مسئله ساز از فضای مجازی، شبکه های اجتماعی و سلامت روان کودکان و نوجوانان گردآوری و مورد بررسی قرار گرفته است یافته های پژوهش نشان می دهد که استفاده افراطی و کنترل نشده از فضای مجازی می تواند با پیامدهایی مانند کاهش عزت نفس، افزایش اضطراب و افسردگی، اختلال در الگوی خواب، کاهش مهارت های ارتباطی، احساس تنهایی، ضعف تعاملات خانوادگی و مشکلات مرتبط با شکل گیری هویت در کودکان و نوجوانان همراه باشد همچنین عواملی مانند مقایسه اجتماعی در شبکه های اجتماعی، وابستگی به تایید دیگران، مواجهه با محتوای نامناسب و کاهش فعالیت های واقعی اجتماعی از مهم ترین عوامل تاثیرگذار در این زمینه هستند با توجه به نتایج به دست آمده مدیریت صحیح استفاده از فضای مجازی نیازمند افزایش سواد رسانه ای، آموزش مهارت های مدیریت زمان، نظارت آگاهانه والدین، تقویت ارتباطات خانوادگی و همکاری میان خانواده و نظام آموزشی است در مجموع، مسئله اصلی فناوری نیست بلکه نحوه استفاده از آن است و ایجاد تعادل میان فعالیت های مجازی و واقعی می تواند نقش مهمی در حفظ و ارتقای سلامت روان کودکان و نوجوانان داشته باشد

کلیدواژه‌ها

نویسندگان

محمدمهدی موذنی

دانشجوی کارشناسی آموزش ابتدایی فرهنگیان دانشگاه شهید آیت نجف آباد

موذنی، محمدمهدی،1405،بررسی رابطه استفاده مسئله ساز از فضای مجازی با سلامت روان کودکان و نوجوانان،سیزدهمین کنفرانس بین المللی علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره، آموزش و پرورش و پژوهش،تهران

ارائه‌شده در

چهاردهمین کنفرانس بین المللی علوم تربیتی، روانشناسی، مشاوره، آموزش و پرورش و پژوهش8 بهمن 1405 · تهران