چکیده مقاله
آزادی بیان به عنوان یکی از حقوق پایه ای بشر و ستون اصلی دموکراسی، هسته مرکزی حقوق عمومی را شکل می دهد و به افراد اجازه می دهد تا آزادانه عقاید، نظرات و اطلاعات خود را بدون ترس از مجازات یا سانسور بیان کنند این حق هم در اسناد بین المللی مانند اعلامیه جهانی حقوق بشر و هم در قانون اساسی بسیاری از کشورها تضمین شده است اما در عمل، آزادی بیان مطلق نیست و به دلایل مختلفی از جمله حفظ امنیت ملی، نظم عمومی، جلوگیری از نفرت پراکنی، تشویق به خشونت، یا محافظت از حقوق دیگران محدود می شود تشخیص حد و مرز این محدودیت ها موضوعی پیچیده و پرتنش است که در حقوق عمومی به عنوان چالشی دائمی مطرح است با ظهور فناوری های نوین ارتباطی، به ویژه فضای مجازی و شبکه های اجتماعی، معادلات آزادی بیان تغییر کرده و مسائل تازه ای مانند انتشار اخبار جعلی، نفرت پراکنی آنلاین و سانسور دیجیتال مطرح شده اند مرور تطبیقی قوانین کشورهای مختلف نشان می دهد که هر نظام حقوقی با رویکرد متفاوتی میان آزادی بیان و محدودیت های آن تعادل برقرار می کند؛ برخی محدودیت ها را سفت وسخت اعمال می کنند و برخی دیگر به آزادی بیان وزن بیشتری می دهند این مقاله با بررسی بنیادی ترین مبانی آزادی بیان، علت و توجیه های محدودیت ها و تاثیر فضای مجازی، تلاش دارد تا چارچوب مناسبی برای فهم توازن میان آزادی و محدودیت در حقوق عمومی ترسیم کند در نهایت، اهمیت نگاه جامع و چندبعدی به این حق بنیادین و ضرورت بازنگری قوانین متناسب با تحولات فناوری و اجتماعی تاکید می شود
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�مس، پیمان،1404،آزادی بیان در حقوق عمومی: مرزها و محدودیت ها،هجدهمین کنفرانس ملی پژوهش های نوین در تعلیم و تربیت، روانشناسی، فقه و حقوق و علوم اجتماعی،شیروان
ارائهشده در
مجموعه مقالات نوزدهمین کنفرانس ملی پژوهش های نوین در تعلیم و تربیت،روانشناسی، فقه و حقوق و علوم اجتماعی24 شهریور 1404 · شیروان