چکیده مقاله
دوره آموزش ابتدایی به عنوان زیربنایی ترین مرحله نظام آموزشی، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری نگرش ها، مهارت ها و توانمندی های شناختی و اجتماعی دانش آموزان دارد بااین حال، تداوم استفاده از روش های تدریس سنتی و معلم محور در بسیاری از کلاس های ابتدایی، موجب کاهش انگیزش، مشارکت فعال و عمق یادگیری دانش آموزان شده است تحولات سریع در حوزه آموزش و پرورش و توجه به تفاوت های فردییادگیرندگان، ضرورت به کارگیری روش های تدریس نوین و یادگیرنده محور را بیش از پیش آشکار ساخته است هدف پژوهش حاضر، تبیین اهمیت استفاده از روش های تدریس نوین در آموزش ابتدایی و بررسی نقش این روش ها در بهبود کیفیتیادگیری، افزایش انگیزش تحصیلی و مشارکت فعال دانش آموزان است این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام مند منابع علمی و پژوهش های داخلی و خارجی مرتبط با آموزش ابتدایی است یافته های پژوهش نشان می دهد که استفاده از روش های تدریس نوین از جمله یادگیری فعال، یادگیری مشارکتی، تدریس مبتنی بر بازی و پروژه محور، موجب افزایش تعامل دانش آموزان، تقویت مهارت های شناختی و اجتماعی، و ارتقاییادگیری معنادار در کلاس های ابتدایی می شود همچنین این روش ها با ایجاد محیط هاییادگیری پویا و جذاب، نقش موثری در کاهش افت تحصیلی و افزایش علاقه مندی دانش آموزان به فرآیندیادگیری دارند نتایج پژوهش بر ضرورت توانمندسازی معلمان ابتدایی در زمینه به کارگیری روش های تدریس نوین تاکید دارد و پیشنهاد می کند برنامه ریزی آموزشی و سیاست های مدرسه ای به گونه ای تنظیم شوند که زمینه اجرای عملی این روش ها در کلاس های درس فراهم گردد
کلیدواژهها
نویسندگان
شیوه ارجاع
�زاد مهر، فریبا،1404،اهمیت استفاده از روش تدریس های نوین در آموزش ابتدایی،سومین کنفرانس ملی راهکارهای توسعه وترویج آموزش علوم درایران،گله دار
ارائهشده در
مجموعه مقالات سومین کنفرانس ملی راهکارهای توسعه وترویج آموزش علوم درایران24 خرداد 1404 · گله دار