چکیده مقاله
رفتارهای پرخاشگرانه و درخودماندگی، مشکلی متداول در میان کودکان کم توان ذهنی است و یکی از روش های پیشنهادشده، جهت مداخله در آن، بازی درمانی است این پژوهش با هدف تعیین تاثیر بازی درمانی گروهی بر کاهش سطح در خودماندگی و پرخاشگری دختران کم توان ذهنی انجام پذیرفته است در این پژوهش از روش نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل استفاده شده و جامعه آماری را کلیه دختران کم توان ذهنی آموزش پذیر 8 تا 14 ساله در مرکز آموزشی توانبخشی مشهد در سال 1396 تشکیل داده اند نمونه شامل 30 نفر از دختران کم توان ذهنی آموزش پذیر است که به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی ساده به دو گروه 15 نفره آزمایش و کنترل تقسیم شدند در ادامه برای هر دو گروه پیش آزمون شامل پرسشنامه پرخاشگری باس و پری 1992 و مقیاس سنجش دامنه درخود ماندگی اهلر و گیلبرگ 1993 با کمک مربی مرکز و والدین کودکان تکمیل شد و گروه آزمایش 8 جلسه 60 دقیقه ای به صورت دو روز در میان، در طی 3 هفته تحت بازی درمانی گروهی قرار گرفتند و گروه کنترل هیچگونه مداخله ای را دریافت نکردند برای هر دو گروه مجددا پس آزمون تکمیل گردید و نتایج از طریق تحلیل کواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت نتایج نشان داد که بین میانگین نمرات پسآزمون پرخاشگری و علایم درخودماندگی بعد از حذف اثر پیشآزمون، در گروه آزمایشی تفاوت معنی داری وجود دارد به این صورت که میانگین نمرات پسآزمون گروه آزمایش بهطور معنیداری کمتر از گروه کنترل گردیده است نتیجه این پژوهش نشان داد بازی درمانی در کاهش پرخاشگری و علایم درخودماندگی کودکان کم توان ذهنیموثر بوده است
کلیدواژهها
نویسندگان
سما مقدادی
بهاره امینی مقدمسیامک افلاطونیانزهرا پورحسن
بهاره امینی مقدم
سما مقدادیسیامک افلاطونیانزهرا پورحسن
سیامک افلاطونیان
سما مقدادیبهاره امینی مقدمزهرا پورحسن
زهرا پورحسن
سما مقدادیبهاره امینی مقدمسیامک افلاطونیان
شیوه ارجاع
مقدادی، سما و امینی مقدم، بهاره و افلاطونیان، سیامک و پورحسن، زهرا،1397،اثربخشی بازی درمانی بر کاهش سطح در خودماندگی و پرخاشگری دختران کم توان ذهنی،دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی ، مشاوره و علوم تربیتی،مشهد
ارائهشده در
مجموعه مقالات دومین کنفرانس بین المللی روانشناسی ، مشاوره و علوم تربیتی21 تیر 1397 · مشهد